Taviani's bewerken Goethe tot sfeervol noodlottig sprookje

Les affinités électives van Paolo en Vittorio Taviani. Met Isabelle Huppert, Jean-Hugues Anglade, Fabrizzio Bentivoglio en Marie Gillain. In Rialto Amsterdam, Haags filmhuis, Lantaren/Venster Rotterdam, Cinemariënburg Nijmegen....

Op een landgoed in Toscane woont, begin negentiende eeuw, het adellijke stel Carlotta en Edoardo. Ze zijn een jaar getrouwd, waar ze het geld vandaan halen is een raadsel en in elk geval niet belangrijk, geluk lijkt gewoon. Tot Edoardo's boezemvriend Ottone op bezoek komt. Hij is architect, komt huis en tuin opknappen en blijft een tijdje bij hen wonen.

Gezellig op het eerste gezicht, maar in feite het begin van grote ellende. Het trio praat over een scheikundige formule waarin wordt uitgelegd hoe A en B zich kruisen met C en D en dat soort flauwekul. De letters staan voor mensen en als Carlotta haar mooie pleegdochter Ottilia binnen haalt, wordt de formule in de praktijk gebracht: Carlotta valt op Ottone en tussen Edoardo en Ottilia groeit wat moois.

Dat loopt slecht af, weet je al snel, maar voor het zover is ontwikkelt zich een romantisch verhaal vol leugens en bedrog, met als hoogtepunt de geboorte van Carlotta's baby, die door enkele opmerkelijke lichamelijke kenmerken het wederzijds bedrog verraadt: de spruit heeft het rode haar van de architect en de moedervlek van de pleegdochter.

De komst van de baby kan de verstoorde verhoudingen niet redden en het komt niet meer goed op dat mooie landgoed.

Les affinités électives is een vrije bewerking van Goethes Die Wahlverwandschaften. De broers Taviani interpreteren Goethe als een sprookje over het noodlot, maar tegelijk als een verhaal van vervelende mensen die elkaar kapot maken door egoïsme en ijdelheid, en dan ook nog de illusie hebben dat het allemaal wel goed komt.

Hoewel niet zo sterk als hun innemende Fiorile, is Les affinités électives een aardige, sfeervolle vertelling waarin de prachtige natuur niet alleen decoratief is maar ook metaforisch voor de gevoelens van de vier personages. De kritische toon van de Taviani's over de leegheid van gegoede burgers is al jaren van een lichte aard. De oude marxisten zijn wijs en mild geworden.

Peter van Bueren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.