Tasso moet het hebben van het uitstekende acteerspel

Deze moderne Tasso moet het hebben van het uitstekende acteerspel van de jonge cast.

Beeld Nationaal Toneel

Tasso van het Nationale Toneel begint prachtig. In een ooit majestueuze, maar nu afgetuigde 18de- eeuwse kamer hebben vier jongeren zich verschanst rond een Smeg-koelkast vol champagne.

Alfonso, leider van het stel, runt vanuit deze ruimte zijn bedrijfje All Fonso. 'Connect the world', staat groot geprojecteerd op een doek. Alfonso (hoodie, glimmende sneakers) is vergroeid met zijn smartphone, hij is steenrijk en gul. Hij onderhoudt zijn ziekelijke zus Leonore, een vriendin en de kunstenaar Tasso, die van zijn mecenas de vrijheid krijgt om te maken wat hij wil. Met zijn laatste meesterwerk hoopt Tasso (rokend, warrig haar) Leonore te kunnen veroveren.

Regisseur Theu Boermans plaatst Goethes Torquato Tasso (1790) dus nadrukkelijk in de moderne tijd. En dat helpt om deze personages en hun beweegreden te leren kennen. Ze voelen al snel vertrouwd. Dat is vooral te danken aan de acteurs. Ongetwijfeld onder intensieve begeleiding van hun regisseur spreken ze Goethes kunstmatige vierregelige toneelzinnen zo vanzelfspreken en helder uit, alsof ze in het dagelijks leven niet anders doen - een lust voor het oor.

Alleen is het iets te veel van het goede. Naarmate de voorstelling vordert - en Boermans neemt met drie uur flink de tijd - is het moeilijk om door de vele dialogen het drama nog te zien. Kunstenaar Tasso gedraagt zich steeds onuitstaanbaarder en brengt de andere personages, die eerst tegen deze 'vrije geest' opkeken, in verwarring. Hetzelfde geldt helaas voor de toeschouwer. Uiteindelijk is nauwelijks nog te volgen wat iedereen van elkaar wil.

Met Tasso vroeg Goethe zich af wat de plek van een kunstenaar is in het spanningsveld tussen autonomie en commercie. Nog altijd een zeer actuele vraag. Met zijn regie bij het Nationale Toneel geeft Boermans hierop wijselijk geen rechtlijnig antwoord. In plaats daarvan richt hij zich op de ondergang van een kunstenaar die juist geen keuze hierin durft te maken.

Deze Tasso wordt door Joris Smit op een allesbehalve sympathieke manier gespeeld. Een aansteller is het, egocentrisch en soms een halve wilde. Zijn vrienden zijn leuker. Met name Alfonso valt op, met flair gespeeld door de pas afgestudeerde Bram Suijker.

Noemenswaardig is ook het prachtige lied dat Sallie Harmsen (als Leonore) zingt. Justus van Dillen en Hannah Hoekstra complementeren de jonge cast van deze Tasso, een voorstelling die het al met al moet hebben van het uitstekende acteerspel.

Joris Smit als Tasso. Beeld Kurt van der Elst
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.