Komedie

'Tamara Drewe'

Fleurige toon in een bordkartonnen wereld

Ver weg van alle drukte denken ze te zitten, de naar het platteland uitgeweken schrijvers die in 'Tamara Drewe' aan een lesbische misdaadroman werken, of aan een doorwrochte schrijversbiografie.


Gastvrouw Beth serveert koekjes, terwijl haar man, de zelfingenomen thriller-auteur Nicholas Hardiment, stiekem bezoekjes aan zijn minnares brengt; als dan ook nog een neurotische rockster in het dorp belandt, en de wulpse titelheldin na jaren van afwezigheid terugkeert, is er van de beoogde pastorale rust weinig meer over.



Stephen Frears is er niet de cineast naar om zich een oeuvre lang op één tijdperk, genre of stijl te storten. Niettemin voelt het romantische gekonkel van de personages uit ‘Tamara Drewe’ na films als Dangerous Liaisons (1988) en Cheri (2009) weer vertrouwd aan. Frears houdt de toon wel een stuk lichter dan in die kostuumdrama’s, wat je al aan de titel kunt merken: de aanhalingstekens lijken te benadrukken dat dit gewoon, zomaar een verhaal is waar je niet al te licht in hoeft te geloven.



Die aanhalingstekens passen ook ook bij een stijl die eerder zelfbewust en speels is, dan dat hij je soepel de warrige wereld van dit ploeterende schrijversclubje wil binnenvoeren. Herhaaldelijk valt het beeld uiteen in splitscreens; voice overs buitelen over elkaar, personages praten soms rechtstreeks tegen de camera, en de overkokende fantasieën van twee verveelde schoolmeisjes worden even beleefd als kitscherig verbeeld. Kwinkslagen waarmee Frears iets openbaart van Posy Simmonds’ oorspronkelijke striproman, maar die vaak ook een tikje houterig aandoen. Als iemand die zich aan hippe danspassen waagt, maar daarvoor eigenlijk te stijve spieren heeft.



Tegelijkertijd past die indruk bij de vastgelopen personages die de film rijk is. Van de bronstige tuinman tot de rondborstige schoonheid die Tamara Drewe sinds haar neusoperatie pretendeert te zijn, van de morsige historicus tot de taartbakkende echtgenote, iedereen laat zich treffend in twee woorden typeren. Je hoeft ze maar te zien om te begrijpen dat deze lui zich door een bordkartonnen wereld slepen, volkomen gestrand in de cliché-identiteit die ze zichzelf hebben toebedeeld.



Zo bekeken is ‘Tamara Drewe’ – met waarvan de wortels in Thomas Hardy’s debuutroman Far from the Madding Crowd – steken, veel tragischer dan je door de fleurige toon zou vermoeden. En is het geen manco van de film dat je tot al die troebele zielen een zekere afstand blijft voelen. Niettemin was het mooi geweest wanneer Frears, voorbij alle ironie en verveling, ook nog een andere emotie had weten op te roepen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden