TAALGEBRUIKNederlands en/of Engels

Taalgebruik: waarom zou je de titel van Bordewijks roman gebruiken voor een personage?

U stoort zich aan luie leenvertalingen uit het Engels. Hoe erg is zo’n anglicisme? Zoals: karakter.

Een personage is een duidelijk woord. Iedereen weet meteen dat het om de rol van een acteur in een theaterstuk of film gaat, of om een persoon uit een roman. Het woord stamt af van het Franse personnage, dat via het Middelfranse persone weer uit het Latijn komt. Persona is samengesteld uit per (door) en sona, van het werkwoord ‘klinken’ (sonare). In de Oudheid droegen acteurs maskers, waar hun stem doorheen klonk. Het woord persona verwees zowel naar dat masker als naar de rol.

Karakter is nog zo’n duidelijk woord. Wanneer wij spreken van iemands karakter begrijpt u dat wij het hebben over zijn aard, zijn innerlijke kenmerken, met alle goede en slechte facetten. Karakter hebben wij via het Frans en Latijn te danken aan het Grieks. Charaktèr (graveur, stempel, kenmerk) komt van het werkwoord charassein (scherpen, inkrassen, merken). Een karakter is dus een merkteken, iets wat is ingegrift, en dat verklaart ook weer het Chinese karakter.

Dus waarom sommige mensen zich het verwarrende Engelse homoniem karakter (character) toe-eigenen wanneer zij personage bedoelen, is ons een raadsel. En het feit dat karakter in de betekenis van personage in Van Dale is opgenomen, betekent nog niet dat wij ons daarbij moeten neerleggen.

Is het erg? Zeker. Als toekomstige lezers zullen denken dat F. Bordewijks beroemdste roman over het vertolken van een filmrol gaat, is het einde toch wel zoek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden