Taal wordt pure muziek in Iraans vluchtelingenstuk

Ze lopen in de wolken. Zij en hij, allebei vluchtelingen uit Iran. Via Bosnië en Kroatië proberen ze naar Europa te komen....

De jonge Iraanse regisseur en theatermaker Amir Reza Koohestani probeert in Amid the Clouds de menselijke drijfveren te tonen achter aantoonbare politieke misstanden en daar mythische elementen doorheen te vlechten. Zij is een moderne Maria. Bevrucht door de rivier, is ze als maagd zwanger van een vaderloos kind.

Hij probeert zijn leven op orde te krijgen nadat zijn hele familie verdronk. In een poging de rivier over te steken, was hij de enige die de ramp overleefde. Ze blijven in hun behoefte aan samenzijn bij elkaar, maar zijn drang om naar Engeland te gaan wint. Hij vertrekt, zij laat hem gaan. Maar eerst wil ze een kind van hem.

In een gevoelige scène probeert ze hem daartoe te overreden, subtiel balancerend tussen haar eigen wensen en de zijne. Amid the Clouds is een mooie theatrale vertelling in het zacht klinkende Farsi, dankzij de boventiteling moeiteloos te volgen. Vooral zij, Baran Kosari, een bekend Iraans filmactrice, maakt pure muziek van de taal.

Hun geschiedenis wordt met minimale middelen verteld. Simpel zijn de bassins waarin de acteurs kopje onder gaan om hun vertelling te verbeelden. Die eenvoud spoort met deze simpele liefdesgeschiedenis waarin op de achtergrond een complex verleden meespeelt, terwijl de mythische elementen iets mysterieus toevoegen.

Heel anders dan Yotsuya Ghost Story door Theater X in de regie van de Duitse Jossi Wieler. Daar is ook geprobeerd een oud Japans verhaal in een eigentijdse jas te steken. Het grote podium is omgebouwd tot een hypermodern metrostation, compleet met een op en neer zoevende lift. Allerlei figuren dwalen hier rond, pooiers, hoeren en samoerais. Het verhaal, een geschiedenis van ontrouw en moord, was oorspronkelijk bedoeld voor het kabukitheater, grote gebaren, afgewisseld met zang en dans.

Daar is in deze versie weinig van over. De langs elkaar heen schuivende mensen zijn eenzame zielen. Het verhaal over ontrouw, de inwisselbaarheid van geliefden en moord is hier zo geabstraheerd dat het verdrinkt in een sfeer van maatschappelijke ontwrichting.

Wielers beeldende talent blijft hangen in fraaie beelden. Pierre Audi programmeerde deze voorstelling naast een originele kabuki-voorstelling, maar het belang daarvan was vooral voer voor cultuurminnende sociologen. In Amid the Clouds komt Iran eventjes heel dichtbij, deze Ghost Story houdt het publiek juist op afstand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden