Review

System of a Down weet publiek in het hart te treffen

System of a Down staat al tien in de slaapstand, maar toont zich in de Ziggo Dome bij een zeldzaam concert actueler en urgenter dan ooit.

Zanger Serj Tankian van System of a Down op 10 april in Londen. Beeld getty

Eerst maar de politieke zaken, want daar was het System of a Down tenslotte ook om te doen. De Armeens/Amerikaanse rock-, punk- en metalband heeft zich gedurende de carrière in liedteksten en interviews altijd uitgesproken over 'de Armeense kwestie', die door de bandleden uiteraard steevast genocide is genoemd. Die genocide begon exact honderd jaar geleden en bij de herdenkingen wereldwijd mocht System of a Down, hoe dan ook de grootste culturele factor van Armenië, dus niet ontbreken.

Vond de band zelf ook, al moest voor een hernieuwd samenzijn het een en ander worden overwonnen. Dat de band vrijdagavond speelt in de uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam is dus bijzonder, zeker als je het tourschema bekijkt: slechts een handvol Europese megaoptredens, na Amsterdam nog in Moskou en dan donderdag op het Plein van de Republiek in de Armeense hoofdstad Jerevan. Dat zal een beladen concertje worden.

Maar ook in Amsterdam moet het opvallend jonge en bloedfanatieke publiek (hoe krijgt een band die al tien jaar in de slaapstand staat dat eigenlijk voor elkaar?) een paar keer moeilijk slikken. Bij de vertoningen op drie grote videoschermen, met gruwelijke animatiefilms over de genocide.

En bij de heftige boodschap van de band: de genocide op de Armeniërs heeft die op de Joden mogelijk gemaakt omdat Hitler merkte dat de wereld lafhartig toekeek en dus zijn kans zag. Tot drie maal toen zal het concert worden onderbroken voor dergelijke politieke statements, waarbij overigens ook de moed van 'een aantal dappere Turken' wordt geprezen, die in Turkije strijden voor erkenning van de genocide.

Zanger Serj Tankian of System of a Down. Beeld getty

Theatraal vertolkte nummers

En dan trekt de muziek van 'SOAD' ook nog een verwoestend spoor door het gevoelsleven. De videoschermen worden steeds weer keurig ingeklapt: de band doet het zonder vertoon; geen vuurwerk en projecties, en ook geen voorprogramma. De energieke, springerige en technische metal van de band mag zijn werk doen, en het is nog altijd knap hoe de zangers Serj Tankian en Daron Malakian binnen de ongemeen felle, ultrakorte liedjes zo veel variatie kunnen stoppen. System of a Down rijgt in theatraal vertolkte nummers als Prison Song punkfunk en striemende metal aan elkaar, of komt in B.Y.O.B. doodleuk aan met een reggaedeuntje om daarna weer te ontbranden in riffend gitaargeweld en heerlijk schreeuw- en zangwerk van vooral Tankian.

De Ziggo-show wordt een twee uur durend feelgood-concert, uiteraard zonder nieuw werk maar het oude wordt gespeeld alsof het allemaal net is bedacht. Ongelooflijk hoe die vier mannetjes op een kaal podium die enorme zaal meeslepen, en iedereen kennelijk in het hart weten te treffen. Het publiek zingt alles woordelijk mee, twee uur lang, tot in de bovenste stoelenrijen van de tribunes en dat maakt System of a Down in Amsterdam nóg indrukwekkender. Bij het prachtige Spiders, gespeeld op orkaankracht, en het emotionele Lost in Hollywood - eindelijk een rustpuntje in de furieuze set - voel je het kippenvel door de zaal trekken.

Een ding maakte System of a Down vrijdagavond duidelijk. De band is hyperactueel, heeft wat te zeggen, is ook nog steengoed en wordt bovendien nog altijd achtervolgd door een enorm en aanhankelijk publiek. Kan die band de muzikale carrière niet gewoon vol overgave hervatten? De wereld zou er mee gediend zijn.

System of a Down, Ziggo Dome Amsterdam, 17/04.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden