Recensie Afscheidsconcert Soft Cell

Synthpop-pionier Soft Cell stopt en laat 20 duizend kelen voor laatste keer meezingen met Tainted Love (vier sterren)

Marc Almond en Dave Ball (Soft Cell) tijdens hun afscheidsshow in Londen. Beeld Getty Images

Soft Cell

30/9, O2 Arena, London

4 sterren

Het Engelse synthpopduo heeft zondagavond zijn laatste concert gegeven. Voor 20 duizend fans speelden zanger Marc Almond en toetsenist Dave Ball drie uur lang (!) – uiteraard kon hun eerste (en grootste) hit Tainted Love niet uitblijven.

Popsterren die op het podium afscheid nemen van hun publiek, zijn een betrekkelijk nieuw fenomeen. Paul Simon (76) is net klaar met zijn nadrukkelijk als ‘laatste’ geafficheerde tournee. Elton John (71) is vorige maand juist begonnen met zijn drie jaar durende ‘Farewell Tour’.

Het Engelse synthpopduo Soft Cell pakt het iets bescheidener aan. Zanger Marc Almond (61) en toetsenist Dave Ball (59) kondigden in februari naast het, inmiddels verschenen, kolossale retrospectief Keychains & Snowstorms slechts één concert aan.

Hun eerste en laatste in vijftien jaar en ook voor het grootste publiek. Want de voor het afscheid uitverkozen Londense O2 Arena herbergt zondagavond maar liefst 20 duizend Soft Cell-liefhebbers.

Zo te zien zijn de meesten oud genoeg om in 1981 het moment nog te hebben meegemaakt dat het duo met Tainted Love de hitparades bestormden. Alles aan Soft Cell was toen anders dan gebruikelijk. De combinatie van louter elektronische muziek met flamboyante, theatraal aangedikte zang was nieuw. Het gevoel voor drama waarmee Almond zich een oud, obscuur soulliedje als Tainted Love eigen maakte ongekend.

Het was de eerste en meteen grootste hit van het duo, en is zondag een climax tijdens het concert dat bijna drie uur duurt. Almond zingt beter en krachtiger dan ooit. De knetterharde, stuwende synths van Ball klinken vanaf het eerste nummer Memorabilia al fantastisch. Destijds een culthit in de betere new-wavediscotheek, inmiddels wordt het nummer terecht getypeerd als een jaar of zes vooruitlopend op de (acid)house-explosie.

Soft Cell was hun tijd vooruit, maar heeft daar weinig van geprofiteerd. Hun format; zang plus synths, is later door de Pet Shop Boys met veel meer succes overgenomen. Zelf konden ze hun gouden formule niet verzilveren.

Dat blijft jammer, want wie het publiek zondag uit volle borst liedjes als Torch, Where The Heart Is en Bedsitter mee hoort zingen, weet dat dit een band is die destijds iets betekend heeft voor de vijftigers van nu.

Maar het duo wist zich geen raad met het succes, en ging na twee goede lp’s en één rommelige (The Last Night In Soho uit 1984), plus een handvol briljante singles uit elkaar.

Dat Soft Cell ook helemaal niet uit was op groot succes bleek destijds ook al uit de expliciete teksten over de donkere kanten van het nachtleven, seksuele onderdrukking, SM en psychische stoornissen.

Die duistere kant van Soft Cell was een grote inspiratie voor een band als Nine Inch Nails en komt in de O2 zondag tot uiting in nummers als Sex Dwarf, Martin en The Best Way To Kill.

Subversief en romantisch, naastenliefde en zelfhaat: Soft Cell speelde met tegenstellingen, zowel in de teksten als in de muziek. Tijdens hun afscheidsconcert komen alle facetten aan bod en de contrasten komen nu minder extreem over dan 35 jaar geleden. Er gaat technisch regelmatig iets mis en een half uurtje korter had het concert ook sterker gemaakt. Maar als tot slot 20 duizend kelen ‘say hello and wave goodbye’ brullen, dan hoop je toch een beetje dat Almond en Ball op hun besluit terugkomen.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.