Sylvia Robinson en haar Rapper's Delight

Voor het zesde achtereenvolgende jaar presenteert het Amerikaanse Vanity Fair in de maand november de zogeheten Music Issue. Een beetje overdreven want ook dit jaar gaan veel features aan de muziek voorbij....

Helaas is de oogst dit jaar wat mager. Sheryl Crow die haarfavoriete platen voor onderweg selecteert, levert weinigverrassingen op. Rolling Stones, Bob Dylan The Beatles en anderevertegenwoordigers uit de pop-canon, bepalen de inhoud van de cd-wisselaar in haar auto. Ook de familiefoto's van Rod Stewartrechtvaardigen voor de muziekliefhebber geen loop naar de kiosk.

Maar het hart van Vanity Fairs muziek editie wordt dit jaarbepaald door hiphop. Er is een fraaie foto-special onder degeestige titel It don't mean a thing if you ain't got that blin'.

Rappers en hippproducers uit heden en verleden worden op hunchicst neergezet omgeven door champagne en klatergoud. Van ChuckD in een streepjespak tot Common met een glas bubbels op eenluxejacht. En van een Missy Elliott die trots een met diamanteningelegde draaitafel-replica aan haar gouden ketting laat zientot Nelly die zich met twee schaars geklede modellen amuseertin een ligstoel bij een zwembad.

Toch zijn het ook dit jaar weer de verhalen die het nummermaken. Of liever gezegd één verhaal. Best aardig is decoverstory over Beyoncé Knowles, maar de succesvolle r & bzangeres wordt uiteindelijk net iets te nadrukkelijk neergezetals een dame van onbesproken gedrag: gelukkig verliefd maar nogniet verloofd of getrouwd met Jay-Z.

Werkelijk subliem echter is het uitputtende maar inzichtelijkeverhaal over de ontstaansgeschiedenis van de eerste wereldwijdehiphop-hit Rapper's Delight van Sugarhill Gang uit 1979.

De vrouw die eigenlijk voor dit nummer verantwoordelijk was,Sylvia Robinson, vertelt haar geschiedenis als platenbaas enproducer. Ze was al sinds de jaren vijftig met haar man actiefin de muziekbusiness en zat in een diep financieel dal toen zein 1979 op een avond in een New Yorkse club een dj genaamdLovebug Starski aan het werk hoorde.

Hij draaide plaatjes en zweepte het publiek ritmisch op metkreten als throw your hands in the air. Robinson wist het: brengeen concept als dit uit op plaat en je hebt een megasucces.

Ze had gelijk. Het verhaal over hoe ze de drie leden van deSugarhill Gang bij elkaar bracht, in de studio wat rommelde metde baslijn uit de discohit Good Times van Chic en hoe er in ééntake een nummer van een kwartier ontstond, is fraai opgetekenden zit vol drama. Verraad, list en bedrog, materiaal genoeg vooreen prachtfilm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden