Concertrecensie The Bad Plus

Superjazztrio The Bad Plus vangt het verlies van voorganger goed op (vier sterren)

De nieuwe pianist, Orrin Evans, is overduidelijk op zijn plaats. 

(Van links naar rechts) Reid Anderson, Dave King en Orrin Evans van The Bad Plus. Beeld Shervin Lainez

Het bericht kwam uit het niets. Na 18 jaar zou pianist Ethan Iverson The Bad Plus verlaten, meldde het superjazztrio in april vorig jaar op haar Facebookpagina. Reden: onduidelijk.

In twee decennia tijd had de groep uit Minneapolis een onnavolgbaar geluid ontwikkeld, dat onverwacht van metalrock naar post-bop naar freejazz kon stuiteren. Iversons hoekige, soms bruuske pianospel, waarin de nadruk op ritme en minder op sier ligt, vormde een belangrijk deel van het muzikale dna van het trio. Hij was mede-oprichter. Jazz watchers vroegen zich dan ook af hoeveel The Bad Plus nog waard zou zijn zonder pianobonk Iverson.

Veel, blijkt donderdagavond in TivoliVredenburg, de eerste halte van The Bad Plus in Nederland sinds het vertrek van Iverson. Want een vervanger voor Iverson, die kwam er. Zijn naam: Orrin Evans.

Frisse diepgang

Al gauw is duidelijk waarom Evans de juiste man op de juiste plek is: Evans poogt geenszins de stijl van Iverson te evenaren, en weet hoe hij de stukken, hun vorm en melodieën wil behandelen. Belangrijker: in de vrije ruimte weten hij, drummer Dave King en bassist Reid Anderson elkaar moeiteloos te vinden. Evans lanceert een geladen akkoord van tien vingers sterk, King reageert met een plof op zijn lage trom; muzikale energie wordt gretig uitgewisseld en stapelt zich op tot hij bijna de pan uit rijst.

Waar zijn voorganger dynamisch wat eenduidig kon zijn, heeft Evans veel aandacht voor de hard- en zachtheid van de noten die hij kiest. Evans lijmt de noten ook meer aan elkaar met zijn voetpedaal. Het gedragen pianogeluid als gevolg is een fijne tegenhanger van Kings’ blikken drumsound.

Gaaf, hoe de koppies van King en Anderson op Evans gericht blijven, knikkebollend, glimlachend. Kom maar op, zeggen ze.

Ook tijdens het ingetogen Giant, in essentie niets meer dan een terugkerende pianomelodie met daaronder een contrabasmotiefje met een quasi bossanova-feel. De variaties die het trio ter plekke laat ontstaan, hebben allemaal even veel sjeu en spanning. Gelijktijdig deint het trio door de kosmos richting ja, richting wat? Geen idee; het slokt je op als luisteraar, weg uit je lijf en in de muziek. Na afloop van het stuk, nog half terugkerend op aarde, krabbel je vlug ‘mag eindeloos doorgaan’ op je papiertje, en wacht je, hunkerend naar meer.

Evans’ pianospel geeft The Bad Plus frisse diepgang, urgentie en hernieuwde glans. Zou het trio in deze nieuwe samenstelling nog eens achttien jaar kunnen doorgaan? Het is te hopen.

Jazz

Vier sterren

The Bad Plus

18/10, TivoliVredenburg, Utrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.