profielsupergrass

Supergrass, de band die voor verlichting zorgde toen de Britpop donker werd, is terug

De band uit Oxford gaat waarschijnlijk geen nieuwe muziek opnemen, maar gewoon lekker spelen.

Beeld Supergrass

Als het herenigde Supergrass uit Oxford op 19 juni het podium op Pinkpop beklimt, is het bijna exact tien jaar geleden dat ze officieel uit elkaar gingen, na een afscheidsoptreden in Parijs, op 11 juni 2010.

Zijn ze echt maar tien jaar weggeweest? De prachtige, rijkgevulde oeuvrebox The Strange Ones: 1994-2008 hanteert het verschijningsjaar van hun laatste studiowerk als eindpunt, maar de vraag blijft dezelfde: was het maar twaalf jaar?

Het lijkt langer. Dat is niet vreemd, want wat maakten de laatste twee albums pijnlijk weinig indruk: op Road to Rouen (2005) ging Supergrass op de folktoer en klonk het frisse, punky bandje ineens stoffig. Op Diamond Hoo Ha (2008) probeerden ze hun oude puntigheid te hervinden, maar dan door de glamrockkant op te gaan. Dat lukte ook niet erg. Na dat album wisten ze het zelf ook: het is op.

Nu zijn ze er dus weer: Gaz (Coombes), Danny (Goffey) en Mickey (Quinn), in hun hoogtijdagen de vrolijke Kwik, Kwek en Kwak van de Britpop, die ons singles schonken in de bloedlijn van The Jam en de Buzzcocks, maar dan met een onbezorgde schep pure pop erdoor – en een scheut Kinks, Slade of Sweet, desnoods.

Ze gaan waarschijnlijk geen nieuwe muziek opnemen, maar gewoon lekker spelen, bijvoorbeeld op 7 en 8 februari in een uitverkocht Paradiso in Amsterdam. En in juni dus op Pinkpop.

Ze weten zelf maar al te goed wat hun beste jaren waren. Kijk maar naar de setlist van hun optreden van dinsdag in Parijs, die ze in Paradiso waarschijnlijk grotendeels zullen herhalen: 22 liedjes, waarvan zeventien van vóór 2000.

Op de oranje Strange Ones-box staan geen drie maar vier silhouetten. Bandlid nummer vier is Rob Coombes, de oudere broer van Gaz, die altijd als toetsenist meeging op tournee en in 2002 officieel bandlid werd, maar niet fulltime op het podium stond. Supergrass was op zijn best in punky triobezetting: gitaar, bas en drums.

Doorbraak

De band brak door in 1995, het jaar waarin Oasis, Blur en Pulp de piek van hun roem bereikten en Radiohead met The Bends een artistieke reuzensprong voorwaarts maakte. Plots klonk jubelend gehamer op een piano en daar was Supergrass, met misschien wel de vrolijkste zomerhit die de Britpop heeft voortgebracht: Alright, afkomstig van het onweerstaanbare debuutalbum I Should Coco, dat verscheen op het vergeten Parlophone-label waarop ooit The Beatles schitterden.

Een interessant verhaal hadden ze er niet over te vertellen, de drie schaapachtige mannetjes uit Oxford. Interviews leverden doorgaans op wat je van een gesprek met Kwik, Kwek en Kwak mag verwachten. De band zou na hun succesvolle debuutalbum ook nooit meer zo sprankelen, al kwamen ze er met steviger rockende hits als Richard III (1997), Sun Hits the Sky (1997) en Moving (1999) nog wel een paar keer dichtbij.

Vooral in die jaren na 1995 was Supergrass een welkom bandje in het Britse popaanbod. Britpop werd serieus en donker, de lol ging eraf. Oasis kwam met het massieve Be Here Now, Blur richtte zich op Amerikaanse underground. Radiohead koos op OK Computer voor het experiment, net als Pulp op This Is Hardcore. Suede en Elastica gingen aan drugs en chagrijn ten onder.

Het feest van Cool Brittannia was voorbij, maar Supergrass bleef nog een paar jaar onverstoorbaar Supergrass. Het titelloze album uit 1999 wilde weliswaar niet echt sprankelen, maar de concerten bleven fijn, en als de Strange Ones-box (naast de schat aan liveopnamen uit de topjaren) één heerlijke herontdekking bevat, dan is ’t het album dat daarna kwam: Life on Other Planets (2002), waarop de band nog één keer ouderwets charmeerde, terwijl om hen heen de Britpop wegzakte in desillusie.

Die ontluistering kreeg in de jaren rond 2005 uiteindelijk ook Supergrass eronder. Zo gaan de dingen nu eenmaal. Een belangrijke reden om tien jaar na de breuk op reünietournee te gaan, lijkt de wens om de band in stijl ten grave te dragen: inzoomen op de goede jaren, nog één keer dat plezier voelen.

Als Rob hamert op zijn piano, zal Cool Brittannia herleven. Dan is alles alright en draait Supergrass eigenhandig de Brexit terug, al is het maar voor een minuut of drie.

Supergrass: The Strange Ones: 1994-2008. Verkrijgbaar als Deluxe Box (6 vinyl picture disks, 13 cd’s, boek en parafernalia) of als ‘best of’ (cd, 2 lp’s en digitaal). Echo/BMG.

Supergrass: 7/2 en 8/2, Paradiso, Amsterdam (uitverkocht); 19/6, Pinkpop.

Coming Up: Suede

Nóg meer Britpop uit de gloriejaren? Jazeker: Suede uit Londen komt op 19 oktober naar de Afas Live in Amsterdam voor een uitvoering van hun succesalbum: Coming Up (1996), met hits als Trash, Filmstar en Beautiful Ones. De kaartverkoop start op 7 februari om 10.00 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden