Suikerzoet en conservatief spektakel

De samenwerking met Disney bevalt Van den Ende goed. Dus het zat erin dat na Aida en The Lion King ook Beauty and the Beast aan de beurt zou komen....

Vier jaar jaar geleden heeft Opus One zich ook over Belle enhet Beest ontfermd. De muziek van Ton Scherpenzeel was niet zogladjes Broadway als het knap gecomponeerde, maar tamelijktraditionele werk van Alan Menken, die maar een doodenkele keeruit het suikerzoete keurslijf weet te springen. De tweevoorstellingen verhouden zich tot elkaar als de Efteling totDisney World.

Decor, choreografie, licht- en kostuumontwerp en regie zijnbij Van den Ende in handen van Amerikanen. Allemaal grote namenop hun terrein, maar zij tonen zich in deze productie geenliefhebber van het artistieke avontuur. Gebruik makend van deruime technische en financiële middelen hebben ze er een groots,maar zeer conservatief spektakel van gemaakt.

Het persbericht jubelt over de tien maanden die aan dekostuums zijn gewerkt, de kilometers versierband, de dertig meterkantstof die in de gouden jurk voor Belle is gestoken en dan nogeens zeventig meter andere stof om het volume van de jurk tevergroten, de tienduizend lampjes, de honderd pruiken, en deveertien trailers die nodig zijn om de boel te verplaatsen.

Dat zijn indrukwekkende cijfers, en je ziet het er allemaalaan af. Het is letterlijk oogverblindend. De hele santenkraam vanAnton Pieck staat op het podium, de wilde wolven in het enge boszijn verdomd angstaanjagend, en een dansend bestek en serviesziet er leuk uit. Wie gevoelig is voor Broadway op zijnglimmendst, wie onder de indruk raakt van de grote getallen ensuperlatieven, zal oren en ogen te kort komen. Maar wie vindt datje in het theater ook je hersencellen moet gebruiken, zal zichna een kwartiertje kapot vervelen.

Wat regisseur Glenn Casale bedoelt met de opmerking dat deNederlandse Beauty meer dramatiek en een diepere laag laat zien,is volstrekt onduidelijk. Ja natuurlijk, de lelijke buitenkantzegt niets over de werkelijke schoonheid van binnen, en het levenis lastig voor buitenbeentjes. Maar dat wisten we al.

Het lijkt alsof Casale de bewoners van het betoverde kasteel,waar Belle door het Beest wordt vastgehouden, heeft opgedragenom vooral zo kinderachtig mogelijk te acteren. Carlo Boszhard,Ger Otte en zelfs Mariska van Kolck hebben die opdracht perfectuitgevoerd. De slapstick-Benny Hill-achtige geluidseffectenbevorderen ook niet echt de diepgang.

De twee hoofdrolspelers, het beest Stanley Burleson en deschone Chantal Janzen zijn niet in de val van overactinggeduveld. Burleson speelt mooi brommerig gefrustreerd en Janzenis lief en gedecideerd. Zij zijn de enige echte mensen op hetpodium en zorgen nog voor enige intimiteit, ook in hun muzikalesolo's. Martine Bijl heeft er met haar vertaling voor gezorgd dater naast al het gedateerde zoet zo nu en dan gelukkig ook nogiets eigentijds te beleven valt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden