Review

Suffragette: radicaal én ingetogen

Carey Mulligan geeft Maud precies de juiste onverzettelijkheid. Slimme keuze om het verhaal juist niet via een rijke dame of sleutelfiguur te vertellen.

Anne-Marie Duff, Carey Mulligan en Helena Bonham Carter in SuffragetteBeeld .

Betuttelender kan niet: in Suffragette worden de actievoersters voor vrouwenkiesrecht na een demonstratie niet gevangen gezet, maar door de politie keurig thuis op de stoep afgeleverd. Gereduceerd tot stoute kinderen die bestraft moeten worden in huiselijke kring: 'Laat hun mannen dit maar oplossen.'

Het zijn dit soort scènes in Suffragette die stilletjes doen invoelen hoe onbekwaam vrouwen nog geen honderd jaar geleden werden geacht. Inferieure, hysterische wezens en daarom op hun best onder de veilige vleugels van de man. Stemrecht voor die types? Bespottelijk idee.

Radicalisering suffragettebeweging in beeld

Suffragette portretteert de beweging die de vrouwenrechten desalniettemin probeerde af te dwingen. Maar het is vooral een verhaal over een persoonlijke revolutie. Fabrieksarbeider Maud (Carey Mulligan) ontdekt de suffragettebeweging op het moment dat deze radicaliseert: na jaren van geweldloos verzet vliegen nu de stenen door de ruiten en worden er bommen in brievenbussen gestopt. Het is een soort rebellie waarover de gehoorzame Maud eerder nog niet kon fantaseren - zo onmogelijk achtte ze het. Maar nu gaat ze anders kijken naar haar eigen situatie waarin ze ongelijkheid altijd voor kennisgeving aannam. En zo gaat dat: wie vragen gaat stellen, kan niet meer terug.

Maud is een versmelting van een aantal echte suffragettes, bedacht door schrijfster Abi Morgan (Shame, The Iron Lady). Het is een slimme keuze om het verhaal via haar te vertellen en niet via een rijke dame of sleutelfiguur (Meryl Streep heeft een bijrolletje als grondlegger Emmeline Pankhurst): het onderstreept hoe opmerkelijk en dapper het was dat vrouwen in opstand kwamen tegen een ook voor henzelf vanzelfsprekend systeem. Het was geen luxe, maar een noodzaak. Als arbeidersvrouw is Mulligan misschien iets te keurig, maar zij geeft Maud precies de juiste onverzettelijkheid onder haar dienstbare, zachtaardige façade.

Onderschatting vrouwen in wereldgeschiedenis

Suffragette is geregisseerd door een vrouw (Sarah Gavron), geschreven door een vrouw en gaat over de strijd om vrouwenkiesrecht - het is wat, in de door mannen gedomineerde filmwereld. En als iets een voorbeeld is dat sommige onderwerpen nu eenmaal gebaat zijn bij een vrouwelijke hand, is het deze film wel. Morgan en Gavron maken zich oprecht druk over de onderschatting van de rol van vrouwen in de wereldgeschiedenis én in de geschiedenisfilm, en dat voel je. Soms schieten ze wat door met vlammende betogen, maar gelijk hebben ze: het wat tuttige beeld van de suffragettebeweging kantelt door deze film. Het is verfrissend om vrouwen in een historisch drama zo strijdbaar te zien.

En toch blijft het vooral een ingetogen film. Zonder veel opsmuk gefilmd, in bedeesde tinten, op het saaie af. Morgans script doet niet kinderachtig over de consequenties van rebels gedrag, maar het neerslaan van de demonstraties en de dwangvoeding na een hongerstaking worden nooit sensationeel. Het is daarmee verleidelijk Suffragette te onderschatten, maar je moet je niet vergissen in het vuur dat tussen de regels door brandt.

Suffragette. Drama. Regie: Sarah Gavron. Met: Carey Mulligan, Anne-Marie Duff, Helena Bonham Carter. 106 minuten, in 33 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden