Succesformule schaamteloos perfect uitgebuit

'Door de makers van Four Weddings and a Funeral' kraait de reclame. Dat klopt: producent Duncan Kenworthy, scenarioschrijver Richard Curtis en hoofdrolspeler Hugh Grant zijn het centrale trio van Notting Hill, zoals zij ook al de as vormden van het team dat met Four Weddings and a Funeral vijf jaar...

Het ouderwetse genre van de romantische komedie à la Roman Holiday (eind jaren vijftig, met de combinatie Gregory Peck-Audrey Hepburn) had een facelift ondergaan door de Engelse setting, de intelligente dialogen en de verschijning van Hugh Grant als verlegen, charmante Oxford-guy, met zijn ogen vol onschuld en innemend omlaag hangende oogleden, zijn open shirt en zijn aandoenlijke geschutter.

Het was tijdens de opnamen van Four Weddings dat Richard Curtis het idee voor een vervolg bedacht. Dat wil zeggen: niet echt een vervolg, maar net zoiets. In de voorbeschouwingen op Notting Hill heeft hij onthuld dat het begon met een droom. Elke week eet hij bij vrienden en wat zouden die niet opkijken, wanneer hij opeens kwam opdagen met de beroemdste vrouw ter wereld, van de klasse Madonna of, toen nog, prinses Diana.

Vier jaar later had hij dit idee uitgewerkt en kon producent Kenworthy aan de slag. Met Hugh Grant natuurlijk, en in plaats van Andie MacDowell kwam Julia Roberts, die met de twintig miljoen dollar die ze tegenwoordig voor een rol kan krijgen, inderdaad geknipte is voor die rol van beroemdste vrouw. Nu nog een regisseur vinden, want bij Notting Hill werd de regisseur het sluitstuk, zij het dat de geroutineerde theater- en televisieman Roger Michell een zeer goede keus was, omdat de film drijft op karakters en toneelscènes.

Gemeten naar zijn uitgangspunt is Notting Hill een perfecte film. Hugh Grant is Hugh Grant zoals 'iedereen' hem graag ziet, Julia Roberts is Julia Roberts, hoewel ze voor de vorm Anna Scott heet, en het basisgegeven van Four Weddings heeft een nieuwe invulling gekregen zonder wezenlijk te zijn aangetast: schuchtere, intelligente, charmante vrijgezel met een bonte stoet aan goede vrienden ontmoet bij toeval een mooie, onbereikbare vrouw, die hij moet loslaten, dan weer treft en dan weer niet, en uiteindelijk definitief weer wel krijgt, want 'feel good' is de smaak die moet overblijven.

Wat er allemaal gebeurt, doet er niet toe in dit zoete gezelschapsspel tussen enerzijds de uitgekookte 'makers van Four Weddings and a Funeral' en anderzijds het publiek, dat meer van hetzelfde wil en toch net even anders. Notting Hill is wat rustiger, de aanstekelijke nervositeit van de vorige film is juist niet herhaald, want dat weten we nu wel, dus er is wat meer ruimte voor de twee hoofdkarakters en hun romantische knipperlichtrelatie. Meer ruimte ook voor dialogen die iets verder gaan dan snelle one liners, ietsje meer ruimte ook voor de bijrollen.

Is er dan niets op aan te merken? Nee, helemaal niets. Behalve dat je er natuurlijk niet bij moet denken dat de vlekkeloosheid niet gedoogt dat er gekleurde mensen te zien zijn, zoals er toch genoeg leven in de echte Londense wijk Notting Hill. En dat de bijrollen wel erg clichématig zijn. En je moet natuurlijk niet vinden dat het door hemzelf geschapen personage Hugh Grant zo zoetjes aan om te spugen is met zijn naïef lijkende lachje en zijn stuitende innemendheid die het volstrekt onwaarschijnlijk maken dat hij, zoals in de film, maar geen vriendin kan krijgen. Deze Engelse kostschoolroeier, die hij vóór Four Weddings and a Funeral al was in Maurice van James Ivory.

En je moet natuurlijk niet gestoord raken van die vreselijke kunstmatig uitgerekte bovenlip van Julia Roberts, toch al een actrice die geen seconde de indruk wekt dat achter haar grote ogen meer schuilt dan een volledig niets. Want dan wordt het feest bedorven door de conclusie dat 'de makers van Four Weddings and a Funeral' bovenal een diep respect verdienen voor hun schaamteloze exploitatie van een succesformule. Een feel good-zeepbel van de eerste orde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden