Filmrecensie Styx

Styx is een nuchtere zeilfilm: glashelder, maar in zijn dwingende eenvoud ook beperkt (drie sterren)

Regisseur Wolfgang Fischer levert een opvallend strakke, avontuurlijke en visueel indrukwekkende film af.

Susanne Wolff in Styx.

Ze weet precies hoeveel water en voedsel ze moet meenemen voor de lange tocht van Monaco naar Ascension (een eiland in de Atlantische Oceaan, ter hoogte van Congo). Rike, in het dagelijks leven arts op de spoedeisende hulp, is een ervaren solozeiler. Met haar jacht Asa Gray vaart ze de haven uit, op weg naar het droge eiland dat in de 19de eeuw onder toeziend oog van Charles Darwin van verschillende uitheemse boomsoorten werd voorzien. De bioloog wilde daarmee de bewoners van Ascension helpen, die moeite hadden de kale bodem te bewerken en te irrigeren.

In het eerste half uur van Styx (in de Griekse mythologie de rivier die de boven- van de onderwereld scheidt) wordt nauwelijks gesproken. Rike is alleen, de zeiltocht verloopt voorspoedig, ook wanneer een nachtelijke storm langstrekt. Het is te zien dat actrice Susanne Wolff een ervaren zeiler is: ze voelt zich volledig thuis op het water.

Wanneer Rike na de storm een schip in nood ziet, overladen met vluchtelingen, wordt de titel van de film – en de relevantie van het Darwin-verhaal – in één klap duidelijk. De kustwacht, onmiddellijk ingeschakeld door Rike, draagt haar op afstand te houden; ze is tenslotte alleen en kan met haar kleine boot niet veel uitrichten. Maar wanneer hulp uitblijft, kan Rike het niet langer aanzien.

Wat te doen in een crisissituatie? Is afzijdigheid wel een optie? Wat zijn de gevolgen van inmenging? Zodra Rike de zinkende boot dichter nadert, springen enkele wanhopige vluchtelingen in zee. Alleen een jonge tiener slaagt erin haar zeiljacht te bereiken, meer dood dan levend.

Regisseur Wolfgang Fischer levert met een bescheiden budget een opvallend strakke, avontuurlijke en visueel indrukwekkende film af. Van alle zeilfilms – een genre op zich, met alleen al het afgelopen jaar toevoegingen als Adrift en The Mercy – moet Styx haast wel het nuchterst zijn. Niet eerder werd het gevecht met de elementen zo simpel uiteengezet. Voor de een is het een tot meer zelfinzicht leidend luxeartikel, voor de ander een zaak van leven en dood.

Rikes dilemma’s zijn glashelder. Die helderheid, een van de sterke kanten van de film, is tegelijk een valkuil: in al zijn dwingende eenvoud is Styx ook kortaf en beperkt. Na afloop is er genoeg om over na te denken, maar eigenlijk heeft Fischer alles al gezegd.

Styx

Drama

Drie sterren

Regie Wolfgang Fischer.

Met Susanne Wolff, Gedion Oduor Wekesa.

94 min., in 14 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden