Stuk van Brecht krijgt flair in Amsterdamse Bos

Tussen al het lichtvoetige zomervermaak duikt er zo nu en dan een voorstelling op die meer wil dan puur entertainen....

De taal van zijn stukken is inmiddels wat ouderwets geworden. Daar was tot voor kort weinig aan te doen, de erven Brecht letten goed op dat er geen letter werd veranderd aan ’s mans erfgoed. Gelukkig mogen de stukken eindelijk worden bewerkt, zij het met mate. Frances Sanders, vaste regisseur van ‘het Bos’, heeft nu een van zijn mooiste stukken op het repertoire gezet, De Goede Mens van Sezuan. Een sprookje dat speelt in een fictief China en dat de vraag stelt: hoe kun je goed zijn voor een ander en tegelijkertijd goed voor jezelf?

Drie goden komen polshoogte nemen of er in de wereld nog een goed mens bestaat. Ze stuiten op het hoertje Shen Te, dat zo’n groot hart heeft dat ze iedereen ter wille is. Natuurlijk wordt ze overspoeld door uitbuiters, waar ze uiteindelijk korte metten mee maakt door zichzelf te verkleden als een fictieve neef die de hardheid ten toon spreidt die zij zelf totaal mist.

In het Amsterdamse Bos krijgt dit sprookje een flair en een fleurigheid die helemaal passen bij de bossige entourage. Met zijn achten spelen de acteurs 29 rollen. In een ommezien steken ze zich telkens in een ander kostuum. Stans Lutz ontwierp een wendbaar decor dat in een handomdraai veranderd kan worden van een oosters straatbeeld in een sigarenwinkel. Tot in de kleinste details: zelfs het nummerbord van de auto heeft Chinese lettertekens.

Dat de spelers hier gewoonlijk spreken zonder enige technische ondersteuning en toch de bovenste rijen bereiken, is een verademing. Een microfoon wordt alleen gebruikt voor de liedjes (mooi vertaald door Harrie Jekkers). En alsof het niet op kan, kunnen alle acteurs bogen op een alleszins acceptabele zangstem.

Het hele ensemble toont een vaart en een professionaliteit die moeiteloos overtuigen. Vooral Astrid van Eck als Shen Te is een ontdekking. Naïef en lief laat ze zien dat goedheid alleen geen overlevingskansen biedt in deze wereld. Ze kan zich niet anders handhaven dan ook haar mannelijke kant uit de kast te halen. Door een zwart pak aan te trekken en de vloer aan te vegen met alle uitvreters die haar alter ego belagen.

Een antwoord geeft het stuk niet. Het stelt alleen een herkenbaar probleem aan de orde. En Sanders regisseert dat met zo veel verve en afwisseling dat je de voorstelling een lange, warme zomer toewenst.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden