Review

Stroperig tempo, buikige tonen, ouderwets affect

Guido van Oorschot

Met drie sterren wandelde Matthias Goerne in 2008 zijn Schubertserie binnen en met drie sterren zegt hij nu vaarwel. In de tussentijd werd de Duitse bariton geprezen om zijn pure klankperfectie, die reikt van tenorale honingstem tot imposante bulderbas.

Met Winterreise rondt Goerne zijn negendelige reeks af. 'Verrassende schoonheid' en 'psychologische intensiteit' schreven de kranten na het afgelopen Holland Festival, waarin de bariton de cyclus combineerde met animaties van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar William Kentridge.

Na zo veel lof stelt de manier waarop hij zijn cd-Winterreise binnensjokt teleur. Stroperig tempo, buikige tonen, ouderwets affect. Ligt het aan de pianist (Christoph Eschenbach in plaats van Markus Hinterhäuser), of aan het feit dat de opname al in 2011 werd gemaakt? In elk geval houdt de vocale verleider in Goerne zich te vaak verborgen. Even duikt hij op in lied vijf, Der Lindenbaum, waarin ruisende takken de vermoeide zwerver eeuwige rust beloven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden