Grafische RomanIn Holland Suburbia

Striptekenaar Guido van Driel: ‘Niet in ufo’s geloven is ook een geloof’

In  de grafische roman In Holland Suburbia van striptekenaar Guido van Driel gebeuren wel heel wonderlijke dingen. 

Uit In Holland Suburbia van Guido van Driel.Beeld Guido van Driel

Een nieuwbouwwijk. Doorzonwoningen met dakkapel. Achter een raam op de eerste verdieping slaat een man zijn vrouw met een hamer. In de hemel daarboven zweeft Maria en kijkt toe. 

Zulke scènes keren regelmatig terug in de grafische roman In Holland Suburbia van Guido van Driel (57), die vandaag verschijnt. ‘Een stoeptegel’, noemt hij het forse werk. Centraal in het verhaal staat het Beatles-achtige bandje In Holland Suburbia, dat oefent in een garage in de nieuwbouwwijk. Op een dag wordt een van de bandleden, Jonas van der Geest, dood gevonden in de struiken. Een ander bandlid verliest zijn linkerarm als er een metalen schijf uit de hemel valt. Wat is er aan de hand? Is die schijf misschien het putdeksel op een boorgat dat vlak bij de wijk wordt ontdekt, waar de NAM ooit een diepterecord van 4.850 meter bereikte, maar gas noch olie vond? Of ging het om een ufo?

‘Ik heb intensieve research gedaan naar ufo’s’, zegt Van Driel. ‘Als ik zit te tekenen, heb ik alle tijd om naar onderzoeksverslagen op YouTube te luisteren. En mijn conclusie is dat er te veel mensen zijn die vreemde dingen hebben gezien, dat kun je allemaal niet bij elkaar verzinnen.’ Hij noemt als voorbeeld de zogeheten Phoenix Lights uit 1997, toen ruim zevenhonderd mensen reusachtige geluidloze objecten over de stad zagen vliegen. Van Driel: ‘Niet in ufo’s geloven is ook een geloof. Ik merk dat sommige mensen in mijn omgeving niet naar filmpjes over verschijningen willen kijken omdat ze bang zijn dat hun wereldbeeld op z’n kop wordt gezet.’

De Maagd Maria die zelf als een soort vliegende schotel door de lucht zweeft: Van Driel heeft het niet verzonnen. Op zijn computer staat een verzameling Mexicaanse schilderijen die mensen lieten maken omdat ze een enge ziekte of een gewapende overval hebben overleefd: ex-voto’s waarop het wonder steevast wordt vergezeld door een zwevende Maria. ‘Gewoon niet normaal’, zegt een personage in In Holland Suburbia als hij naar een bijzondere wolkenlucht kijkt. Die uitspraak vat de kijk van Van Driel mooi samen.

De allereerste beelden voor zijn wonderlijke boek ontstonden tien jaar geleden al, maar daarna maakte Van Driel eerst nog het stripverhaal Gasten, en twee speelfilms: De wederopstanding van een klootzak (2013) en Bloody Marie van begin dit jaar. Een dubbeltalent, dus. Als cineast heeft hij profijt van zijn tekenwerk, want hij gebruikt de strips als een soort storyboards voor zijn films. En hij heeft een primeur: ‘Ik weet net een weekje dat ik van het Filmfonds groen licht heb gekregen voor de verfilming van weer een ander boek, Toen we van de Duitsers verloren. Het script is al klaar.’ Sinds enige tijd is er van dit boek ook een Duitse vertaling te koop. 

Kortom, er is een fraai oeuvre van Van Driel in de maak, zowel op papier als op celluloid, maar we hebben we het hier niet over kaskrakers. Zijn twee speelfilms waren te zien in slechts twaalf bioscoopzalen, bezocht door misschien vijfduizend bezoekers. Het goede nieuws is dat Bloody Marie aan Canada, de VS en Mexico is verkocht, al hebben de Amerikanen op het filmaffiche in de handen van actrice Susanne Wolff een pistool gedrukt dat in de hele film niet voorkomt. ‘Maar ja’, zucht Van Driel, ‘ze kennen hun eigen markt beter dan ik.’

Drie weken terug overkwam hem iets waar je als tekenaar en filmer niet op zit te wachten. ‘Ik was met mijn vader in Zaandam toen ik opeens draaierig werd. Het zicht in mijn linkeroog werd egaal grijs, er bleef alleen een klein gaatje over. Was er een zenuw bekneld? Ik maakte me niet zoveel zorgen en ging later pas naar de huisarts. In het ziekenhuis is een hersenscan gemaakt.’ Het bleek om een ooginfarct te gaan, een bloedpropje. Op het scherm van zijn computer tovert Van Driel de scan tevoorschijn: je ziet een grijze bol met onderin een soort bergrug en daarboven vertakkende aderen. Het propje is ook te zien. 

Gaat dit hem in zijn werk hinderen? ‘Ik zie links alleen de onderkant van het beeld, met een rafelige rand, maar ik heb er verder geen last van. Wat me het meest verbaasd heeft, is dat ik het meteen heb geaccepteerd als een nieuw perspectief, een heel nieuw blikveld.’ Boven hem zweeft een oplettende Maria. Of is het een ruimteschip?

In Holland Suburbia van Guido van Driel.Beeld Guido van Driel

Dubbeltalent

Stripmaker Guido van Driel is niet het enige dubbeltalent onder de cineasten. Alex van Warmerdam, pas nog in het nieuws vanwege de hermontage van zijn film Grimm, maakt ook schilderijen. Vorig jaar was in het Bonnefantenmuseum de tentoonstelling Someone is in my House te zien, met doeken van filmmaker David Lynch. En dan is er nog regisseur Alejandro Jodorowsky, die zeer actief was in de wereld van het beeldverhaal: als scenarist werkte hij mee aan bijna 50 stripalbums.

In Holland Suburbia, door Guido van Driel, Uitgeverij Concerto Books, € 34,99. Boekpresentatie bij Lambiek, Koningstraat in Amsterdam, om 17.00 uur, waar tevens originelen uit In Holland Suburbia worden tentoongesteld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden