Tv-recensie Julien Althuisius

Strijden om de Gouden Metseltroffel, voor de kijker een verwarrende ervaring

Waarschijnlijk was Johannes er met de overwinning vandoor gegaan, ware het niet dat een fikse storm zijn prachtige Anouk terugbracht tot een troosteloze ruïne. 

September is nog maar een paar dagen jong, maar we zitten alweer vuistdiep in de regen, wind en grijze luchten. Gelukkig kon woensdagavond de kijker dankzij Omroep Max weer even het zand tussen de tenen voelen en de zilte wind lang de oren horen suizen tijdens de eerste aflevering van Aan ’t Zand.

In Aan ’t Zand gaan zes deelnemers de strijd met elkaar aan over wie er het mooiste zandsculptuur kan maken. In theorie een krankzinnig gegeven, maar de praktijk leert dat je na programma’s over pottenbakken en glasblazen eigenlijk nergens meer raar van opkijkt. Het uitgangspunt is simpel: uit 150 duizend kilo speciaal voor het programma aangevoerd rivierzand moeten de deelnemers sculpturen maken, waarbij elke aflevering een andere techniek centraal staat. Elke week valt er één kunstenaar af. De uiteindelijke winnaar wordt bekroond met de felbegeerde Gouden Metseltroffel.

De eerste opdracht was een zo sprekend mogelijk menselijk oog maken. Want – sprak jurylid Marcel Elsjan of Wipper, een in roze overhemd gestoken autoriteit op het gebied van zandsculpturen, ‘het oog van de mens is de ziel van het gezicht’. Cruijffiaans.

Na het compacten (aanstampen), carven (snijden) en boetseren van de natte blokken fijn rivierzand, presenteerden de deelnemers hun creaties aan de juryleden en presentator Marlijn Weerdenburg.

De ronde werd glansrijk gewonnen door Thomas, professioneel zandkunstenaar. Hij had een detail uit Vermeers Meisje met de parel gemaakt en kreeg een 9. Linda’s oog werd door de jury ‘een fantastisch kunstwerk’ genoemd, maar kreeg toch slechts een 7. Het verweerde, oude mannengezicht van de Amsterdamse kunstenaar Johannes ‘zou zomaar in een museum kunnen’. Johannes haalde zijn schouders op. ‘Helaas kan dat niet, want het is maar zand. Maar wie weet komt het nog een keer. Ooit in mijn leven. Voordat ik doodga.’ Oké!

Voor iemand die al grote moeite heeft met het succesvol omkeren van een emmertje zand, is kijken naar Aan ’t Zand een vrij verwarrende ervaring, die het onmogelijke midden zoekt tussen het kinderprogramma De Zandtovenaar, een bezoek aan een openluchtmuseum en een aflevering van Heel Holland Bakt. Het is wonderbaarlijk wat mensen allemaal kunnen met een paar mesjes, kwastjes, gewone metseltroffels en een hoopje zand. (Hoewel je die redenering natuurlijk op iedere kunstvorm kunt loslaten.)

Voor de hoofdopdracht moesten portretten van Bekende Nederlanders nagemaakt worden. Waarschijnlijk was Johannes er met de overwinning vandoor gegaan, ware het niet dat een fikse storm zijn prachtige Anouk terugbracht tot een troosteloze ruïne. De lachspiegelvariant van prinses Beatrix werd het ook niet, net zomin als de ‘op zich herkenbare’ Mies Bouwman. Nee, het was wederom Thomas die won. Zijn André Hazes scoorde een dubbele 9,5 en hij won daarmee de aflevering. Niels (van Beatrix) kon terug naar huis. ‘Ik vind het natuurlijk jammer dat ik eruit moet’ zei Niels, net iets te opgewekt. Hij haalde zijn schouders op. ‘Maar ja, iemand moet de eerste zijn.’ Ja. Nou ja. Vooruit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden