Theaterrecensie Stork

Stork is wervelend muziektheater met een mooie mix van intieme momenten en massascènes (drie sterren)

Geslaagde samenwerking tussen profs, amateurs en de Hengelose middenstand.

Stork. Foto Willem van Walderveen

Een fabrieksarbeider wordt ontslagen en loopt doelloos rond in een woestijnlandschap van roestend staal, betonnen blokken en kale boomstronken. In die desolate wereld ontmoet hij zijn kleindochter. Samen trekken ze op, en duiken de geschiedenis in. Want die arbeider is ook de verteller en hij bedient een ouderwetse tijdmachine. Met één ruk aan het wiel zijn we terug in 1968: Machinefabriek Stork viert zijn eeuwfeest!

Het is een sterk begin van de voorstelling Stork, die meteen op stoom raakt. Het is feest en een enorme hoeveelheid edelfiguranten danst, zingt en roept hoera! De directeur spreekt de arbeiders en de gasten toe, Ria Valk en de Alberti’s treden op en prins Bernhard komt ook nog langs. Er is één dissonant: zoon Frederik duikt op. Hij is voorbestemd de zaak over te nemen, maar droomt van een ander leven, in het verre Amerika. Hij is een rebel without a cause, die op het feest bovendien zijn vroegere geliefde Eline terugziet. Zij is intussen met een ander getrouwd. Arme Frederik.

Vanuit dat fictieve verhaal wordt in Stork vooral die familiegeschiedenis uitgelicht, en veel minder het wel en wee van deze beroemde machinefabriek. Stork maakte vanaf 1868 Hengelo welvarend en was bovendien een sociaal bedrijf dat een pensioenfonds instelde en goed voor zijn werknemers zorgde. Dat alles wordt weliswaar genoemd, maar slechts in bijzinnen en zijlijnen. Het script van Jasper Verheugd is vooral een nogal schetsmatige familiesaga, en geen sociaal-documentair theater.

De regisseur Verheugd is in deze productie veel meer in zijn element dan de schrijver Verheugd. Hij heeft van Stork wervelend muziektheater gemaakt, met een mooie mix van intieme momenten en grootse massascènes. Productioneel wordt flink uitgepakt. De afvallige oom Chuck gaat naar Amerika om rijk te worden, en als hij via de tijdmachine opnieuw in Hengelo belandt, rijdt hij in zo’n patserige Amerikaanse slee het terrein op. Er zijn majorettes en trommelaars, en de liefdesaffaire tussen Frederik en zijn Eline is door Jan Tekstra verpakt in een paar mooie lovesongs.

Niels Gooijer is als zoon Frederik de spil van de voorstelling: energiek, mooie stem, knappe jongen, goed acteur. Stork-oprichter C.T. Stork wordt gespeeld door Han Oldigs, die wel raad weet met de komische kant van zijn rol, terwijl Laus Steenbeeke als de arbeider/verteller het juist klein houdt. Met zijn Twentse dialect is hij de lieveling van het publiek.

Stork is een geslaagde samenwerking tussen professionals, amateurs en vrijwilligers, met medewerking van bijna de gehele Hengelose middenstand en bedrijfsleven. Op het terrein is een heel Stork-dorp gebouwd, met tribunes voor zo’n 1.400 man, tenten voor eten, drinken en merchandise. Logistiek behoorlijk imponerend.

Stork (***)
Tekst en regie: Jasper Verheugd, muziek: Jan Tekstra (componist) en Jos Pijnappel (muzikaal leider). Gezien 26/8 op het terrein van de voormalige Storkfabrieken, Hengelo. Daar t/m 22/9.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.