Documentaire

Stories We Tell

Een ontroerende en telkens weer verrassende zoektocht van filmmaakster Sarah Polley naar haar gezin, meesterlijk gecomponeerd

Stories We Tell is zo'n film waarover je beter nog niets kunt weten als je hem gaat kijken, een verhaal vol dubbele bodems. Sarah Polley, de Canadese actrice die met Away from Her (2006) en Take This Waltz (2011) al bewees een begenadigd regisseur te zijn, begint haar briljante eerste documentaire tamelijk overzichtelijk.

Een aantal personen - onder wie Polleys broers, zussen en vader - komt uitgebreid aan het woord over haar moeder Diane, die er blijkbaar al een tijdje niet meer is en door iedereen herinnerd wordt als een hartelijke spring-in-'t-veld. Een magneet van een mens, altijd lachend, dansend, gekke bekken trekkend of wiebelend. Dat is ook te zien in de op super 8 gedraaide familiefilmpjes waarmee de interviews worden doorspekt.

Een tikkeltje vreemd is het wel dat Polley haar vader in een geluidsstudio plant en hem daar een paginalange e-mail laat voorlezen die hij nog niet zo lang geleden aan haar schreef. 'Ik vind dit niet leuk', zegt hij quasi-grappend. 'Het wordt nog erger', is haar antwoord van achter de mengpanelen. 'Het is niet echt een documentaire. Eerder een ondervraging.'

Die ondervraging bestaat eruit dat Polley alle betrokkenen afwisselend 'het hele verhaal' laat vertellen, 'van begin tot eind'. Wat dat verhaal is, welke rol ze er zelf in speelt en wie nu eigenlijk de gezette, vriendelijk ogende man met die enorme bos haar is die zich niet door de kijker als een familielid laat identificeren, blijft in het ongewisse tot Polley het moment van onthulling rijp acht. Stories We Tell is in veel opzichten een meesterlijk gecomponeerde film, niet in de laatste plaats wat timing betreft.

Welke grote waarheid daarmee beetje bij beetje naar boven komt, is misschien wel minder belangrijk dan het mozaïek van perspectieven dat tegen die tijd is ontstaan, waarin vrijwel geen enkel feit nog voor zichzelf spreekt. Was Diane nu gelukkig in haar huwelijk of niet? Wat gebeurde er precies toen ze zich in Montreal op een theaterproject stortte? Zelfs die zo opgeruimde 8mm-filmpjes blijken vaak erg verraderlijk van inhoud. Een voorbijglijdend uitzicht, vader en dochter Polley die samen sneeuwballen rollen in de tuin, niets is wat het lijkt.

Het knappe is dat op die manier een spannende vermenging van feiten, verhalen en herinneringen ontstaat, een film die met zijn kijk op de valkuilen van het huwelijk en de ongrijpbare werking van het geheugen perfect aansluit bij Polleys vorige films. Stories We Tell is echter bovenal de ontroerende, telkens weer verrassende zoektocht van een filmmaakster naar haar gezin; een zeer persoonlijk en intiem verhaal, maar geen seconde te particulier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden