Column

Stom toeval dat The Hunger Games aan Parijs doet denken

Bij elke grote nieuwsgebeurtenis blijkt er net een film over te zijn gemaakt.

In The Hunger Games Mockingjay Part II verzinnen juist 'de goeien' een plan om met bommen paniek te veroorzaken.

Vanwege de aanslagen in Parijs deed de cast van The Hunger Games geen interviews en toch maakten de acteurs een statement: ze verschenen bij de première met een Franse vlag opgespeld. Die zat onder een 'Mockingjay'-speldje geprikt: in de films is zo'n broche hét symbool van verzet tegen een barbaars regime dat jongvolwassenen gruwelijk laat sterven om zo een maatschappij te knechten door angst.

Het onderstreept een van de sterkste punten van de hele duistere Hunger Games-serie: de films wisten steeds naadloos aan te sluiten bij actuele en relevante kwesties over terreur, macht en verzet. En toch zit het in dit slotdeel niet helemaal lekker: de actualiteit resoneert als nooit tevoren, maar de echo valt net verkeerd.

Zo verzinnen juist 'de goeien' een plan om met een eerste bom paniek te veroorzaken en dan een tweede in de vluchtende massa te laten ontploffen voor maximaal resultaat. Twee van hen verbergen zich in een groep vluchtelingen om een aanslag te kunnen plegen. 'Ze komen onze manier van leven vernietigen', zegt de dictator op televisie. Mijn verwarde gedachten keerden meteen weer naar het nieuws.

Stom toeval is het. En het gebeurt altijd bij dit soort grote nieuwsgebeurtenissen. Schietpartij in een bioscoop? Blijkt er net een film gemaakt te zijn, Gangster Squad, waarin precies dat gebeurt - de scene sneuvelde. Phone Booth, een film over een man die onder schot wordt gehouden door een scherpschutter, had eigenlijk moeten uitkomen vlak nadat twee snipers elf mensen hadden vermoord in Washington - de film werd maanden uitgesteld. Made in France, een thriller over een terreurcel in Parijs, werd afgelopen vrijdag opnieuw van de releaselijst gehaald - de vorige keer dat hij in roulatie zou gaan, was vlak na de moord op de redactieleden van Charlie Hebdo.

Het ligt niet aan de films, het ligt aan ons. Dit soort dingen valt op omdat de werkelijkheid onze bril kleurt. Toen ik naar het zwartkomische Argentijnse Wild Tales keek, vond ik het geestig, een piloot die zelfmoord pleegt door zijn vliegtuig vol pestkoppen te laten crashen. Dat is nu niet meer voor te stellen, nadat een depressieve German Wings-piloot zijn vliegtuig te pletter had gevlogen op een berg.

Na 9/11 werden de Twin Towers digitaal uit films weggepoetst. Want wie heeft er zin in om in de bioscoop herinnerd te worden aan iets waarvan de littekens nog niet zijn genezen? Misschien was het sterke punt van The Hunger Games juist dat het eigenlijk nooit zo acuut actueel was. De vragen die het oproept over of je geweld moet beantwoorden met geweld zijn relevanter dan ooit, maar juist bij traumatische gebeurtenissen is de bioscoop bij uitstek de plek waar je heen gaat om die werkelijkheid even te ontvluchten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden