Review

Stijlvolle première op Canto Ostinato van Lucinda Childs

Introdans

Lucinda Childs, de grand old lady van de minimalistische dans, creëerde voor Introdans een stijlvolle première op Canto Ostinato. Dansers die in strakke formaties over het podium kruisen zijn niet nieuw, wel puur en prachtig.

Scène uit Canto Ostinato van Lucinda Childs. Foto Hans Gerritsen

Grijs associeer je niet direct met schoonheid. En toch, bij het nieuwe Introdans-programma MODERNlive, denk je voortdurend: zo mooi kan helder grijs zijn. De Amerikaanse choreografe Lucinda Childs (74), grand old lady van de mathematisch minimalistische dans en graag geziene gast bij Introdans, creëerde voor het Arnhemse gezelschap een wereldpremière op het krachtige, repetitieve Canto Ostinato van Simeon ten Holt.

De vier dansers kruisen in strakke formaties rustig het podium. Een verticale lichtstraal verschuift over het achterdoek en vermeerdert zich op het pianoritme. Bij bepaalde muziekfraseringen keren de dansers hun looprichting huppelend om en ontstaat af en toe terloops een man-vrouw-duet, met arabesk, pirouette of ruggelingse rol. Niet nieuw maar simpel, puur en prachtig. Bovendien stijlvol gedanst. Wie weet regelt een mecenas nog live begeleiding van Canto Ostinato (nu bandopname van Jeroen van Veen). Dat kan een juweeltje zijn voor de Nederlandse Dansdagen.

Live muziek

Bij de andere drie choreografieën uit MODERNlive is er wel live muziek door scherp articulerende strijkers van Kwartet Van Dingstee. Ewout van Dingstee zelf torent met cello hoog boven vier dansers uit in l'un different van de jonge Introdanser/choreograaf Laurent Drousie (27). Op Bachs cello-suites verschijnen en verdwijnen ze achter schermmaskers en een verrijdbare spiegelwand. Dat laatste object levert meer obstructie dan effect maar de bewegingen van uitschuivende ledematen trekken de aandacht. Wel blijft l'un different aan de oppervlakte, net als Drousies inspiratiebron: de populaire Instagram-gedichten van R.M. Drake (een esoterische liefde- en levenspoëet).

Boeiend en interessant is Pockets to Unfold van Introdanser/choreograaf Jorge Pérez Martínez (34) op strijkkwartetten van Mozart en Ravel. De twist in de motoriek van zeven dansers is verrassend: van zijwaarts knikkende heupen tot handjes in zakken (van fraai grijze kostuums). Zwart en wit (met vleugje rood) keren terug in Ed Wubbes 25-jarige klassieker De dood en het meisje (1989), met een hartstochtelijke Nienke Wind als wanhopig Meisje en Yulanne de Groot als werkelijk trotse, machtige en messcherpe Dood.

Introdans. Gezien: 7/2, Schouwburg Arnhem. Tournee t/m 22/5.

Scène uit Pockets to Unfold. Foto Hans Gerritsen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.