Stiekem filmen in Iraanse 'scene'

No one knows about persian cats..

Achterin, en dan een hoek om. Door een donkere gang. Langs een keuken. Een trap op. En daar, achter een luik, bevindt zich een opnamestudio. Een concertruimte. Of er oefent een band.

In No One Knows about Persian Cats portretteert regisseur Bahman Ghobadi – letterlijk – de underground muziek scene van Iran. Muziek maken mag er alleen met een vergunning. Probleem is dat veel muzikanten – vooral de jonge, op het Westen georiënteerde – die niet krijgen. Dus maken zij hun muziek in het geniep, in oefenruimtes waar hun vaders af en toe de elektriciteit eraf gooien om te voorkomen dat de buren het horen. In een koeienstal, tot frustratie van de werknemers daar. Of in kelders, waar de politie elk moment het concert kan verstoren.

Het ritueel van de desoriënterende route herhaalt zich voortdurend. Met het links, rechts, rechtdoor, omhoog benadrukt Ghobadi (A Time for Drunken Horses (2000) en Turtles Can Fly (2004 )) het risico dat alle vlotte muzikanten nemen. Tegelijkertijd toont hij hoe er achter de façades van Iran een onbekende wereld borrelt en bruist.

Ghobadi moest zelf ook stiekem opereren. Het script werd in haast geschreven, de opnames in achttien dagen afgerond: de muzikanten die hij op het oog had, wilden definitief naar Engeland vertrekken. Dat is wellicht de reden dat het verhaal zelf wat geforceerd overkomt en niet de spanning ruim honderd minuten weet vast te houden. Hoe interessant de verschillende bands ook zijn, het script voelt stuurloos als telkens hetzelfde riedeltje wordt doorlopen: gesprekje en dan laten de muzikanten wat van hun muziek horen, waarop Ghobadi een videoclipje monteert met beelden uit Teheran. Een strengere selectie tijdens de montage had de film geen kwaad gedaan.

Met een dramatisch einde wil Ghobadi bovendien de ernst van de zaak nog extra benadrukken. Maar die boodschap wordt tussen de regels door al veel duidelijker – zeker nu, met de huidige politieke situatie van Iran in het achterhoofd. Dat Ghobadi politieke statements vermijdt en vooral hun liefde voor muziek benadrukt, is daarmee juist een sterke punt van de film. Hun onschuld en hun doorzettingsvermogen maakt hen strijders voor een universele, invoelbare zaak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden