Recensie Years & Years

Sterke liedjes en een paar aardige showmomentjes maar tot een climax komt het concert van Years & Years niet (drie sterren)

Als podiumact is de Britse band gegroeid, maar het repertoire is net iets te inwisselbaar. 

Zanger Olly Alexander van de Engelse synthipop-act Years & Years. Beeld Ben Houdijk

Anders dan in eigen land heeft het Britse Years & Years hier geen noemenswaardige hits gehad. Toch weet het trio uit Londen vrijdag de Amsterdamse Afas Live te vullen, al zal dit niet helemaal met het publiek zijn dat zanger Olly Alexander had verwacht.

Alexander heeft zich de afgelopen paar jaar geprofileerd als lhbti-boegbeeld en roept aan het begin van het concert ook iets over ‘vrij zijn in wie je wilt zijn en van wie je wilt houden’.

Sympathiek maar niet echt iets waar deze zaal, die voornamelijk gevuld is met tienermeisjes, nu mee bezig is. Dit concert van Years & Years hebben de meiden vooral uitgekozen om even van het jongensgedoe verlost te zijn, zo lijkt het. Een avondje lekker met elkaar dansen en meezingen, dat is waar ze voor gekomen zijn. Dat treft want het trio van Olly Alexander, dat live is uitgebreid tot een zestal inclusief drums en een tweekoppig zangkoortje, grossiert in pakkende synthipopliedjes, zo blijkt al snel.

Kon je de liedjes van hun debuut Communion (2015) nog als wat vlak bestempelen, het vorig jaar verschenen album Palo Santo (heilige paal) kent meer diepte in arrangementen en laat een veel meer zelfverzekerde Alexander horen.

Ook als podiumact blijkt Years & ­Years gegroeid. Los van de potsierlijke toevoeging van een drummer, die braaf de voorgeprogrammeerde elektronische beat volgt, oogt en klinkt het allemaal dik in orde. Alexander heeft een olijk geel pak aangetrokken en oogt als een kruising tussen Boy George en Marc Almond. Waar hij zich een paar jaar geleden nog zo hard op zijn eigen zang moest concentreren dat hij zijn rol als entertainende gastheer een beetje leek te verzaken, heeft hij in Afas Live alles volledig onder controle.

Ferm zingt hij Sanctify, Karma en publieksfavoriet Desire. Hij neemt even plaats achter de piano voor een rustmoment met Eyes Shut en stijgt als volleerd acrobaat naar het dak van de zaal tijdens Palo Santo.

Sterke liedjes, een paar aardige showmomentjes en een zeer innemende zanger ten spijt: echt tot een climax komt het concert van Years & Years toch niet. Daarvoor blijft het repertoire net iets te inwisselbaar, en het tempo te veel hetzelfde. Een zwaktebod is ook de door het achtergrondkoortje gezongen medley van Ariana Grandes No Tears Left to Cry en Madonna’s Like a Prayer. Was aardig geweest als intermezzo in een show van drie uur, maar na slechts een uurtje, als inleiding op de finale, werkt het niet.

Years & Years; popmuziek
25/1, Afas Live, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.