Sterk regiedebuut Floris van Delft

Aan de venijnige punten die de muren van Troje extra bescherming moeten bieden, is een hart gespietst. Bloedrood en druipend, als een akelige verwijzing naar de strijd die er al talloze jaren woedt tussen de Trojanen en hun Griekse belegeraars....

Vaak wordt het niet gespeeld; Troilus en Cressida geldt niet als Shakespeares sterkste, en met zijn kluwen aan personages en verhaallijnen als ingewikkeld te ensceneren. Floris van Delft koos het als zijn regiedebuut voor de grote zaal bij het Noord Nederlands Toneel. Opmerkelijke keus, maar hij slaagt erin een vlotte en aansprekende voorstelling neer te zetten, waarbij je je af en toe evengoed toeschouwer voelt van een ordinaire bende-oorlog tussen twee probleemwijken als te gast bij een Shakespeariaans liefdesdrama.

Het bloedende hart kan dan ook net zo goed slaan op de gedoemde liefde van de schone Cressida en haar prins Troilus – broertje van de befaamde Paris, om wiens verleiding van de Griekse Helena de Trojaanse oorlog ooit begon. Cressida (Sophie van Winden) is de dochter van een naar de Grieken overgelopen ziener, ten prooi aan een politiek spel wordt zij op enig moment uitgeleverd aan het Griekse kamp, en de liefde voor Troilus (Yorick Zwart) houdt dan nog maar kort stand.

De strijdende partijen zijn intussen allang blij dat er iets gebeurt, want het vuur van de strijd is na een jaar of zeven wel gedoofd. Niemand heeft meer zin in echte oorlog, de schermutselingen die zich af en toe voordoen, hebben meer van plagerijtjes. De zinloosheid van de doden wordt daardoor wel extra voelbaar, terwijl er nog steeds de dreiging van een bloedbad hangt – feiten waaraan we worden herinnerd door de gewonde en verminkte Thersites (mooie rol van Jef Hoogmartens) die voortdurend opduikt om de brute waarheid te verkondigen.

Verraad, verdriet, verdorvenheid, het komt allemaal aan bod, en wel op originele manier. De luie Achilles die boerend aan het zwembad hangt met zijn schoothondje Patroclos, de geile Diomedes die zich vergrijpt aan Cressida, de dulle Nestor die de wijste pretendeert te zijn, en de macho Ajax: de acteurs maken er stuk voor stuk lekker levensechte personages van. Tegen de achtergrond van hun (Griekse) kamp, met de tafeltennistafel in de hoek, lijken ze verveelde jongeren die zoeken naar iets zinvols om te doen. De Trojanen ogen iets gemotiveerder, maar veel scheelt het niet.

De vlotte ingrepen gaan wonderwel samen met Shakespeariaanse woordenwatervallen en ondermijnen ook geen moment de portee van dit stuk. Hoe grappig soms ook, aan de afloop van de (Trojaanse) oorlog verandert het niets, en dat voel je.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden