serierecensie The Dark Crystal: Age of Resistance

Steengoed poppenspel en een ongekende visuele pracht resulteren in echte fantasy-extase ★★★★☆

Wie zich de tijd gunt om te wennen aan het acteerwerk van handpoppen en marionetten in The Dark Crystal: Age of Resistance kan zich warmen in de gloed van een ongeëvenaard visueel spektakel. 

The Dark Crystal: Age of Resistance

★★★★☆

Regisseur Louis Letterier. Met o.a. Taron Egerton,  Anya Taylor-Joy, Nathalie Emmanuel. Netflix, tien afleveringen.

The Dark Crystal: Age of Resistance. Beeld Kevin Baker / Netflix

De fantasyreeks The Dark Crystal: Age of Resistance volgt in vele opzichten de wetten van het genre. De reis van de hoofdpersonen, die samen moeten optrekken tegen een groot kwaad, is episch en doet uiteraard denken aan de missie van de Hobbits in The Lord of the Rings. En ook hier verenigt de queeste een aantal stammen die anders tot in de eeuwigheid met elkaar in onmin zouden leven. ‘We moeten het samen doen’, is wederom de boodschap.

Maar The Dark Crystal is in visuele zin héél anders dan veel vergelijkbare fantasy. Allereerst omdat de serie is gemaakt met ouderwetse poppen uit de beroemde Henson-studio. Veel poppen uit de jaren tachtig cultfilm The Dark Crystal (waarop de Netflix-serie een voorbeschouwing is) zijn tot leven gewekt, zoals de weerzinwekkende Skeksis, de tovenaars van het kwaad. En ook de helden Rian, Deet en Brea zijn remakes van oude poppen: het scala aan gezichtsuitdrukkingen van de stijve poppenbekjes is dus beperkt.

Gewaagd en bewonderenswaardig dat Netflix een gigantisch budget heeft gestort in een poppenserie, die zich staande moet zien te houden in het geweld van de modernste animatietechnieken. Maar alle verwachting worden overtroffen: The Dark Crystal is oogverblindend mooi en wie zich de tijd gunt om te wennen aan het acteerwerk van handpoppen en marionetten kan zich warmen in de gloed van een ongeëvenaard visueel spektakel. 

Ambachtelijk poppenspel in decors als uit de hand gelopen kerststukjes, met struikgewas, bewegende paddenstoelen en sluiers van spinrag, wordt gemengd met moderne animatie en echte natuurshots. Het is bijna onmogelijk aan te geven waar de nieuwe technieken de oude nu precies vervangen: zo organisch zijn de toverbeelden. 

De onvergetelijke vierde aflevering blijft op je netvlies gebrand. Eerst vliegt de Gelfling Deet in een schitterende blauwe glans een kerker in, om haar geliefde podling Hup te bevrijden. Dan komt het uit rotsblokken opgebouwde monster Lore tot leven - ook als kijker versteen je. Maar het allermooist is de eerste ontmoeting tussen de helden Deet en Rian, boven een kampvuur. De gezichten kunnen nauwelijks bewegen maar toch zijn de expressies vreselijk ontroerend. Een kleine beweging van een ooglid of een even scheef gehouden hoofd verraden al zó veel emoties.

Dit steengoede acteerwerk drukt een paar minpunten naar de achtergrond. De scènes zijn hier en daar wat langdradig: je merkt dat de regisseur soms moeite heeft afscheid te nemen van een zorgvuldig opgebouwd decor. En de stemmen van bijvoorbeeld de Skeksis klinken overdreven krakerig en gemeen, een beetje als Gargamel in De Smurfen. Hier doet The Dark Crystal toch wat gedateerd aan.

Maar die kleine mankementen mogen geen reden zijn deze bijna tien uur aanhoudende fantasy-extase dan maar over te slaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden