STAGNATIE EN SIMPLISME

Op het moment dat zijn elfde zoon ter wereld komt, zit vader Rinus voor de televisie. Het Nederlands elftal speelt een belangrijke wedstrijd en de geboorte valt samen met de winnende goal....

Luchtig, vermakelijk en ontroerend-dat wil Johan zijn.Geloofwaardigheid staat niet in het rijtje. De film van Nicole van Kilsdonken scenariste Mieke de Jong stapelt vrolijk de ene vergezochte situatie opde andere.

In het begin werkt dat nog aardig. Natuurlijk krijgen de tien broers vanJohan allemaal een profcontract in de eredivisie. En natuurlijk geeft Johanhelemaal niets om voetbal-hij had het elftal van zijn vader compleetmoeten maken, maar is het buitenbeentje. Toevallig kan hij wel prachtigzingen.

Van Kilsdonk en De Jong, die eerder samenwerkten aan de veelbelovendetelefilm Ochtendzwemmers (2000), maken het allemaal even aannemelijk. Heteerste half uur blinkt uit in charmante, oer-Hollandse tableaus: deveerboot legt aan in de Texelse haven, elf voetbalshirts wapperen aan dewaslijn, een voetballende kluwen jongetjes wordt rustig gadegeslagen dooreen stel schapen.

Johan is verliefd op zijn buurmeisje Evy. Die verruilt de gevoeligeaspirant-zanger al snel voor broer Johnny, die bij Ajax speelt. Derivaliteit tussen de broertjes duurt een film lang. Het is duidelijk waaronze sympathie moet liggen: Johnny is een opportunist, terwijl de knappeJohan de pure liefde propageert.

Toch gaat juist zijn gedrag tegenstaan. Voor een romantische held is hijte lamlendig en te dweperig; waar Johnny nog iets van zijn leven maakt,hangt Johan de gekwelde artiest uit. Het is een van de vele zwakke puntenin het scenario, dat drijft op tegenstellingen en confrontaties. Aan deacteurs ligt het niet. Michiel Huisman oogt sympathiek als Johan; Johnnyde Mol is goed in nonchalante schofterigheid.

Ook de mooie Evy (Caro Lenssen) komt er in het scenario bekaaid af. Hetmeisje heeft geen noemenswaardige kwaliteiten, en kiezen tussen deruziënde broers kan ze niet. Hoe langer Johan duurt, hoe sleetser deverwikkelingen worden; Evy blijft twijfelen, Johan blijft verliefd, en ookJohnny geeft geen millimeter toe.

Tegen zoveel stagnatie en simplisme is geen speelfilm opgewassen, hoelichtvoetig ook. Het grootste probleem van Johan is het gebrek aanontwikkeling. Dat mag vooral De Jong verweten worden, die beter kan; haarscenario's voor Lepel en Het Zuiden waren gelaagder en interessanter.

Ook Van Kilsdonk heeft zich verslikt. Bij al haar aandacht vooruiterlijkheden-muziek, aankleding, voetbalscènes-is ze vergeten haarfilm een hart te geven.

Pauline Kleijer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden