Stadspaleis zoekt nieuwe eigenaar

Reportage..

Parijs ‘Hier heeft de koningin van Denemarken twee maanden geleden nog gedineerd’, zegt Philippe Menager als hij de deur van de eetzaal openduwt, een lange, smalle salon met houten vloer en rijk gedecoreerde wanden, gedomineerd door een beeltenis van Psyche.

‘Dat zal waarschijnlijk van een cateraar zijn gekomen, want de keuken is voor zoiets niet helemaal uitgerust.’ Ook in andere zalen, zoals de bloemensalon met zijn strijklicht, en in de blauwe kamer en Italiaanse kamer is het alsof de tijd aan het eind van de 17de eeuw tot stilstand is gekomen.

Zoals zo vaak in Parijs is aan de straatkant niet te zien welke weelde schuilgaat achter de muur van zandsteen. Natuurlijk, de boogpoort met dubbele deuren van meer dan drie meter hoog is indrukwekkend. Toch verwacht je in zo’n smal straatje als de rue Vieille-du-Temple geen stadspaleis met plafondschilderingen, sierengelen en een slaapkamer met koepelgewelf en balustrade waarachter de muzikanten konden plaatsnemen, om de heer des huizes met een kamerconcert in slaap te wiegen of juist te laten ontwaken.

Het Hôtel des Ambassadeurs de Hollande, zo heet dit barokke lustoord in de Marais, de wijk waar in de 17de eeuw de hofadel domicilie koos. Dit is een van de duurste stukken onroerend goed die in Frankrijk te koop zijn. De vraagprijs van 31 miljoen euro (ruim 1.700 vierkante meter bewoonbaar oppervlak, vijftien parkeerplaatsen en twee binnenplaatsen) maakt de kring van gegadigden beperkt.

‘Een combinatie van wonen en bedrijfsruimte zou hier ideaal zijn’, zegt makelaar Menager. ‘We hopen een Amerikaan of Europeaan te interesseren. Voor Arabieren is de Marais te excentriek.’

Over de oorsprong van de naam doen verschillende theorieën de ronde. Het is mogelijk dat een ambassadeur van de Verenigde Nederlanden het hôtel tussen 1637 en 1650 huurde, toen er nog geen officiële ambassade was in Parijs. Een andere theorie wil dat een dominee van de ambassade de kapel van het paleis tussen 1720 en 1727 gebruikte voor erediensten voor protestantse gelovigen, die in Frankrijk werden vervolgd.

De Nederlandse ambassade was er nooit gevestigd, zoveel is zeker. Toch heeft het huis, naar zijn eerste eigenaar ook Hôtel Amelot de Bisseuil genoemd, die naam altijd gehouden. Beroemdste bewoner was Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais, die er niet alleen Het huwelijk van Figaro schreef, maar ook onder de dekmantel van handelsfirma Roderigue-Hortalez & co de bewapening van de Amerikaanse troepen tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog (1775-1783) organiseerde.

De kamer waar Beaumarchais zijn wapens en schepen charterde, is nu een opslag voor oude boeken, een van de vele liefhebberijen van Paul-Louis Weiller, de laatste eigenaar die het hôtel grandeur gaf. Piloot Weiller keerde als held terug uit de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) en werd daarna grondlegger van Air France en onmetelijk rijk. Het Hôtel was een van zijn tachtig huizen, hij ontving er filmsterren als Greta Garbo, Sophia Loren en Charlie Chaplin, de Amerikaanse president Richard Nixon en de Nederlandse koningin Juliana.

De stichting voor steun aan jonge kunstenaars die Weiller er onderbracht, leidt sinds zijn dood in 1993 een kwijnend bestaan. Het gebouw werd ruim een jaar geleden te koop gezet. Een dame bewoont nog wat bovenvertrekken, voor het overige is het stadspaleis leeg.

Sommige vertrekken verkeren in slechte staat. Een vleugel naast de grote binnenplaats is halverwege een verbouwing blijven steken, de kleine binnenplaats moet worden gerenoveerd – voor 15 miljoen euro, schat makelaar Menager.

‘Dit zou alleen al vanwege de naam fantastisch zijn voor een Nederlandse eigenaar’, zegt Laurel Conway van makelaardij Philip Hawkes. Ze hoopt op belangstelling uit de culturele sector of de mode. ‘Zijn Viktor en Rolf Nederlands? Dat kan interessant zijn.’

‘We hadden al belangstelling van iemand die namens een groot Amerikaans modehuis kwam’, vertelt ze. ‘Dat pakte anders uit. Niet iedereen is wie hij zegt te zijn. Soms zijn mensen gewoon nieuwsgierig. Dit is het enige stadspaleis van de Marais dat nog in privéhanden is.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden