Springfield komt niet tot leven in stuk vol goede bedoelingen

Musical..

leiden Bij zangeres Dusty Springfield wordt in 1995 borstkanker geconstateerd. Zij heeft een Amsterdamse hotelkamer uitgekozen om het haar broer Dion en manager Vicky te vertellen. In Amsterdam, de stad waar in de jaren zestig alles kon, is zij echt gelukkig geweest. Met deze twee dierbaren wil zij de hobbels uit haar leven effenen om een kans te maken in de strijd tegen het onwillige lichaam. Vier jaar later is de zangeres van I just don’t know what to do with myself dood.

Engelse journalisten treurden. In Nederland haalde zij in haar toptijd met prachtige liedjes als I close my eyes bescheiden hitparade-noteringen en werd ze als een van de vele leuke Britse zangeresjes gezien, zoals Cilla Black en Sandie Shaw. Van haar instabiele leven met pillen, drank en vrouwenliefde was hier nauwelijks iets bekend.

Een mooie kans dus, een musical over deze halve onbekende met haar bijzondere stemgeluid: een blanke zangeres met een Motown-tintje. En, als we scriptschrijver Dick van den Heuvel mogen geloven, gezegend met een venijnig gevoel voor humor en zelfspot, ook al kwam die vooral voort uit angst.

Audrey Bolder, die het initiatief voor deze productie nam, voegt zich soepel naar de tekst. Door haar cabaretachtergrond (Bolder en Plante) heeft zij geen moeite met de scherpte van haar rol. Lastiger wordt het als ze zingt. Technisch is er weinig op aan te merken, maar we horen niet de overgave en het geluid van een blanke soulzangeres. Pas in het slotlied, met de originele orkestratie van You don’t have to say you love me lijkt ze de schroom van zich af te schudden. Ook Casper Gimbrère (broer) en Janke Dekker (manager) zingen, maar door hun rol is het missen van de juiste klankkleur niet storend.

Het drietal vormt een hecht stel, maar het heeft last van het gejaagde script. In vijf kwartier worden allerlei kwesties uit het leven van de zangeres opgerakeld. Vooral de artistieke breuk tussen broer en zus komt uit de lucht vallen.

En zo overheersen de goede bedoelingen, interessante aanzetten en flarden mooie muziek, waardoor een onbevredigend gevoel overblijft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden