Review

Sprankelende orkestbegeleiding maakt het af

Bepruikte personages met mouches op hun wangen, symmetrische decors en goden die op een beschilderde bordkartonnen donderwolk neerwaarts dalen: je waant je welhaast in het jaar 1739 bij het bekijken van Dardanus, een opera van Rameau die vorig jaar werd opgevoerd in Bordeaux. De enscenering van Michel Fau is geen regelrechte reconstructie, maar ademt wel helemaal de geest van de Franse barokopera.

Jean-Philippe Rameau. Beeld
Jean-Philippe Rameau.Beeld

Dat houdt ook in dat er veel gedanst wordt, want een opera zonder balletten was in Frankrijk nog tot in de 19de eeuw ondenkbaar. Meer dan de helft van de drie uur durende voorstelling wordt er vlijtig gehuppeld en dankzij de aanstekelijke muziek van Rameau en de ravissante aankleding is dat niet eens te veel. Dat geldt ook voor de zeer uitvoerige, in zuurstokkleuren gehulde proloog waarin Venus en Amor vooral zichzelf bezingen. Maar als het verhaal eenmaal op gang komt, wordt de tint direct somberder en ontvouwt zich een verhaal over vlammende gedwarsboomde liefde, waarin een mysterieuze magiër, een gedaanteverwisseling en ten slotte een monster een rol spelen.

Gaëlle Arquez en Reinoud van Mechelen zijn aanbiddelijk als het liefdespaar Iphise en Dardanus, terwijl bariton Florian Sempey en Nahuel di Pierro met zijn sinistere basgeluid een gevoelvolle rivaal en een onverbiddelijke patriarch neerzetten. Karina Gauvin is imposant als Venus en de lieflijke Katherine Watson duikt op in allerlei dubbelrollen. De sprankelende orkestbegeleiding van barokorkest Pygmalion maakt het feest compleet. En ja, alles loopt goed af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden