Spotlights werpen diepe schaduwen, toont Denise Janzée aan in mooie documentaire

Giorgio Crisanti, zomaar een jongen die op school zat met Sergio Leone en Ennio Moricone. Wat is er van hém geworden? Regisseur Denise Janzée onderzoekt de betekenis van roem in een fraai filmessay.

Pauline Kleijer
null Beeld
Beeld

'Er zijn zo veel mensen die onbekend zijn', zegt de Romeinse taxichauffeur. 'Dus het is wel raar om een film te maken over een van hen.' De Nederlandse documentairemaker Denise Janzée, naast hem in de auto, denkt daar anders over. Ze is op zoek naar Giorgio Crisanti, die niet bekend is en van wie ze alleen een jeugdfoto heeft. Een schoolfoto uit 1937, waarop Crisanti tussen twee jongetjes staat die wereldberoemd zouden worden: regisseur Sergio Leone en componist Ennio Morricone.

My Name is Nobody (***), documentaire.
Regie: Denise Janzée
79 min., in 11 zalen.

In Trastevere, een oude volkswijk in Rome waar veel families al generaties lang wonen, gaat Janzée op zoek naar Crisanti. Gewoon uit nieuwsgierigheid: wat voor leven heeft deze jongen, die stomtoevallig bij twee latere Italiaanse helden in de klas zat, geleid? Janzée wil ook onderzoeken wat roem betekent. Misschien, denkt ze, ligt in de anonimiteit van de mensen rondom Leone en Morricone een verhaal besloten dat ook onze aandacht verdient.

Roem is een bekend thema in het werk van Janzée; ze maakte eerder films over haar moeder Willeke van Ammelrooy en haar stiefvader Marco Bakker. In My Name Is Nobody speelt ze op een slimme manier met de verwachtingen van de kijker. Wachtend op mogelijk spectaculaire onthullingen over Crisanti dient de film stiekem een heel assortiment andere hoofdrolspelers op.

De pastoor, de dokter, mensen uit de straat, ze hebben elk hun eigen verhaal en brengen dat op Italiaanse wijze levendig over. Het levert mooie inkijkjes op achter de gevels van Trastevere. Ook de semi-beroemde Willy Colombini, die als acteur en regisseur net de top niet haalde, vult Janzées filmessay fraai aan. Wanneer de grote Morricone voor de camera verschijnt, kan dat bijna alleen nog maar ontluisterend zijn. Het punt is dan definitief gemaakt: spotlights werpen diepe schaduwen.

De montage van de film roept soms verwarring op. Het lijkt of de regisseur haar zoektocht spannender wil maken dan hij was. Voor de uitkomst maakt het niet veel uit; in My Name is Nobody draait het niet om de bestemming, maar om de sluipwegen ernaartoe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden