Film

Spielbergs ‘West Side Story’ balanceert prachtig tussen het oude en het nieuwe ★★★★☆

Onderwijl plaatst de Amerikaanse cineast eigen accenten. De choreografieën zijn opzwepend en kleurrijk, nooit oeverloos. De bendegevechten ogen gemener en harder, minder balletachtig.

Bor Beekman
Rachel Zegler als Maria in ‘West Side Story’. Beeld
Rachel Zegler als Maria in ‘West Side Story’.

Het was een langgekoesterde wens van Steven Spielberg. Ooit in zijn carrière wilde hij een klassieke filmmusical maken, eentje zoals die uit de late gouden Hollywoodjaren, van het kaliber Singin’ in the Rain. Maar nooit stuitte hij op een origineel en geschikt scriptidee. Van kinds af aan adoreerde Spielberg West Side Story, eerst de musical, daarna de film. Dus waagde hij uiteindelijk zijn regiehand aan een nieuwe verfilming van dit verhaal van Arthur Laurents, met muziek van Leonard Bernstein en liedteksten van Stephen Sondheim, die kort voor de wereldpremière van deze nieuwe West Side Story overleed.

Mag je spreken van heiligschennis? Een eerbetoon? Of eerder een revisie? Wat Spielbergs versie zo knap maakt, is dat die een prachtige balans vindt tussen het oude en het nieuwe, maar onderwijl wel allerlei eigen accenten plaatst.

Het eerste springt meteen in het oog, als de camera in de openingsscène langs een sloopkogel zweeft, zo groot als de maan. De oude wijken in de Upper West Side van Manhattan worden eind jaren vijftig neergehaald en liggen erbij als oorlogsgebied. Hele happen verdwijnen uit dat jachtdomein van de uit Iers-Amerikaanse en Pools-Amerikaanse jeugd bestaande Jets en hun aartsvijanden, de pas onlangs gemigreerde Puerto Ricaanse Sharks. De notie dat gentrificatie spoedig zowel arm wit als arm zwart van hun territorium zal verjagen, maakt de in moord culminerende bendestrijd nog tragischer en zinlozer.

Vanzelfsprekend behoeft de huidige Sharks-cast zich niet meer egaal tabaksbruin te smeren om voor Puerto Ricaans door te gaan, zoals in de eerdere film. De acteurs vormen nu een echte afspiegeling van die zo diverse Caribische eilandbevolking. Ook wordt er meer Spaans gesproken en gezongen.

Spielberg wijzigt (gelukkig) nauwelijks iets aan de muziek. Daar is dat signatuurfluitje van de Jets, gevolgd door het vingerknippen, als het tuig tollend en wiekend de buurt van de Sharks binnenwalst. De choreografieën zijn opzwepend en kleurrijk, nooit oeverloos. De bendegevechten ogen gemener en harder, minder balletachtig. Ze vormen een contrast met de verstilde en meer uitgesponnen zoete momenten, waarin Spielberg en scenarist Tony Kushner erin slagen de twee eigenlijke hoofdrolspelers van de fatale liefdesgeschiedenis meer gezicht te geven: Maria (Rachel Zegler), het zusje van de Sharks-leider, en de van zijn Jets-vrienden afgedwaalde ex-vechtersbaas Tony (Ansel Enfort). De acteurs gaan goed samen: debutant Zegler is innemend en zingt loepzuiver, Enfort is geen geboren zanger, maar kan meekomen.

Het fijnste koppel in West Side Story blijft ook hier de in zijn machismo opgaande Sharks-baas Bernardo (David Alvarez) en diens vrijgevochten vriendin Anita (Ariana DeBose). Wat dat betreft verandert er niks. Van hun mambo op het dansfeest tot de uitvoering van America op een druk kruispunt: puur genot.

West Side Story

Musical

★★★★☆

Regie Steven Spielberg

Met Rachel Zegler, Ansel Elgort, Ariana DeBose, David Alvarez, Mike Faist, Rita Moreno.

156 min., in 104 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden