Review

Spanning maskeert dubieuze plottwist in Remember

Atom Egoyan heeft met Remember zijn beste film sinds tijden gemaakt. Hoewel hij de spanning stevig vasthoudt, wordt het script steeds krakkemikkiger.

Still uit Remember

'Je moet verder gaan. Je moet doen wat je zei te zullen doen.' Zev Guttman, een hoogbejaarde Jood met Alzheimer die na de dood van zijn echtgenote wegkwijnt in een bejaardenhuis, gáát verder. Hij heeft het zijn half verlamde vriend Max immers beloofd: dat hij de ergens in Canada of de VS onder een valse identiteit levende oud-SS'er zal opsporen die in Auschwitz hun families uitroeide. En dat hij deze man zal doden.

Eenmaal weggelopen uit het bejaardenhuis begeeft Guttman (Christopher Plummer) zich van de ene Rudy Kurlander naar de andere, terwijl zijn afbrokkelende geheugen hem steeds meer in de steek laat. De brief met instructies die Max (Martin Landau) meegaf, is zijn enige houvast. 'Lees de brief', krabbelt hij met balpen op zijn hand. Guttmans vergeldingsmissie lijkt vooral een vloek, in Atom Egoyans ongewone wraakthriller Remember.

Egoyan, die ooit roem verwierf met ingenieus tussen tijdlagen schakelende drama's als Exotica (1994) en The Sweet Hereafter (1997), bakte er de laatste jaren weinig van. Dezelfde verteltrucs en pretenties als voorheen, maar niet de bezieling. Het is frappant dat de Canadees nou net met het min of meer lineair verlopende Remember zijn beste film sinds tijden heeft gemaakt.

Remember

Thriller. Regie: Atom Egoyan. Met: Christopher Plummer, Martin Landau, Dean Norris, Bruno Ganz, Henry Czerny, T.J. McGibbon. 94 min., in 18 zalen.

De kwetsbaarheid en verraderlijkheid van het geheugen, een van Egoyans stokpaardjes, is ook dit keer het hoofdthema. Gekunsteld gedoe met flashbacks is echter ingeruild voor suggestie: vage geluiden van vroeger op de geluidsband, een shot dat Guttman toont als een schim achter een wand van stromend water. Wanneer hij door een neonazigrot in de richting van een afgraving schuifelt, klinken de loeiende sirenes en ontploffingen op het bedrijventerrein als spookachtige echo's van de oorlog. Maar het blijft allemaal impliciet, en wint juist daardoor aan zeggingskracht.

Egoyan stelt zich zodoende ook ten dienste van zijn hoofdrolspeler, en terecht. Christopher Plummer maakt van Guttman een gepijnigde engel der wrake, alsmaar voortploeterend, alsmaar vechtend met een verleden dat hij niet vergeten mag. Een fantastische, deerniswekkende vertolking, die je doet verstijven als iemand per ongeluk water over Guttmans brief gooit.

Het is ook dankzij die hoofdrol - en de door Egoyan stevig vastgehouden spanning - dat je lange tijd nauwelijks merkt dat Benjamin Augusts script steeds krakkemikkiger wordt. Uiteindelijk is er geen redden meer aan. Een wanstaltig gegrimeerde Jürgen Prochnow blijkt met zijn vreselijke make-up de opmaat naar het grootste manco van de film: een hoogst dubieuze plottwist, die ervoor zorgt dat Remember vlak voor de eindstreep alsnog tegen de vlakte gaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden