Spanning en ongemak worden langzaam opgeschroefd in Ich seh, Ich seh

Oostenrijkse home invasion horror met piekfijn gecaste tweeling in de hoofdrol. Wat begint met provocatie gaat over in terreur. Langzaam wordt de spanning opgeschroefd.

Beeld -

'Mama ist krank', waarschuwt de op haar ogen na ingezwachtelde vrouw. Zoveel was de 9-jarige tweeling Elias en Lukas wel duidelijk. De blonde, ijzige en commanderende vrouw die na een schimmige periode van afwezigheid - ongeluk? plastische chirurgie? - de opvoeding weer oppikt, is duidelijk níet de zorgzame moeder die ze kenden. Deze moeder weet ook te weinig over haar kinderen, meent de tweeling. En waar is die moedervlek op haar wang gebleven? De ingezwachtelde vrouw gedraagt zich ronduit verdacht: doet zich zieker voor dan ze is en laat de vrieskist volstapelen met een jaarvoorraad pizza's, zonder uitleg.

Je kunt je dus wel iets voorstellen bij de gevoelens en handelingen van de tweeling, in elk geval bij de beginnende, nog verkennende ondervragingstechniek van de jongens. Maar wat begint met raadspelletjes en provocatie gaat over in terreur.

Interview met de regisseurs

In hun speelfilmdebuut Ich seh, Ich seh laten regisseurs Veronika Franz en Severin Fiala een 9-jarige tweeling hun moeder martelen. Hoe vind je jonge acteurs die dat aankunnen? De makers vertellen hierover in een interview.

De artistieke horrorfilm Ich seh, Ich seh valt te scharen onder het zogenaamde home invasion-genre, waarbij het kwaad binnendringt in een gezin. Maar in deze Oostenrijkse pendant blijft lang onduidelijk in welke partij dat kwaad zich nu precies nestelt.

Het regisseurs- en schrijversduo Severin Fiala en Veronika Franz plaatst de kijker aanvankelijk aan de zijde van de kinderen: we zien de jongens spelen in en om een vrijstaande villa, eenzaam gelegen in een bosrijke omgeving. Ontheemd, op elkaar aangewezen. Huppend over zompige brokken moerasgrond, die de tweeling lijken te willen opslokken. Prachtige beelden, maar ook omineus - hier valt geen redding te verwachten van buiten.

De eerste horroreffecten die Fiala en Franz door hun film vlechten, spelen zich mogelijk slechts af in het hoofd van de kinderen. De latere, zonder meer echte gruwel, zijn van een huis- tuin-en-keukenvariant: met tape, tiensecondenlijm en vergrootglas als martelwerktuig. Extreme beelden, die dwingen tot wegkijken.

Die narigheid was aangekondigd. Een Ulrich Seidl-productie, stond er in de begintitels - dan weet de liefhebber genoeg. De Oostenrijkse meestercineast, tevens echtgenoot van Franz, die in zijn films als een antropoloog de narigheid in zijn landgenoten opdiept.

De conventionele ontknoping, waarin de verwarring van moeder en zoons wordt verklaard, bezit een hoog o ja, natuurlijk-gehalte. Die streep door de onderliggende angsten voor een onkenbare moederfiguur, ontneemt de film iets aan dreiging, het soort dat nazindert. Vooral in de controle van hun debuut dwingt het regieduo bewondering af: in een bijna loom tempo worden spanning en ongemak opgeschroefd. En die kwetsbare doch gevaarlijke tweeling is piekfijn gecast.

Ich seh, Ich seh. Regie: Severin Fiala & Veronika Franz. Met: Susanne Wuest, Elias Schwarz, Lukas Schwarz. 99 min, in 6 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden