Spannende thriller met veel gezwaai van bijlen en schoppen

Verschrikkelijk land, dat Zweden. Als je beeld louter bepaald wordt door de beschrijvingen uit de vele kwaliteitsthrillers die er in dat land al decennia geproduceerd worden, ontkom je niet aan die kwalificatie. Dit duistere Zweden wordt bevolkt door gepijnigde politiemannen en -vrouwen, links en rechts zijn tal van seriemoordenaars actief en aan de meeste politici zit ook nog eens een steekje los ook.

Kwaliteitsthrillers

Het begon allemaal met de schitterende, 10-delige serie van Maj Sjöwall en Per Wahlöö. Sindsdien komt er maar geen eind aan de stroom kwaliteitsthrillers uit het noorden. Het rijtje is schier oneindig, met noordelijke namen als Dahl, Larsson, Lindell, Mankell, Nesser, Edwardson, Marklund. Allemaal goed tot zeer goed - en dat voor een land met nog geen tien miljoen inwoners. Het blijft een raadsel.

Het schrijversechtpaar Alexander en Alexandra Ahndoril, schrijvend onder het pseudoniem Lars Kepler (Lars van thrillergigant Stieg Larsson, Kepler van de Duitse astronoom), timmert ook stevig aan de weg. Beiden schreven eerder onder eigen naam matig verkopende historische boeken; sinds ze samen thrillers produceren bevolken ze de bestsellerlijsten.

Mooi voor de export, slecht voor de naam van het land. Want ook in de boeken van Lars Kepler, met steevast een hoofdrol voor de stugge politieman Joona Lina, wordt een beeld van Zweden geschetst dat niet overeenkomt met de brave vergezichten die het Nationale Verkeersbureau schildert.

Bijlen en schoppen

In de nieuwe Kepler, met de niets verbloemende titel Stalker, krijgen we te maken met een seriemoordenaar die zijn aanstaande vrouwelijke slachtoffers stiekem in hun huizen filmt. Hij zet de filmpjes vervolgens op YouTube 'met een link naar het algemene e-mailadres van de rijksrecherche'. Enige tijd later gaat de seriemoordenaar de huizen binnen om te doen wat seriemoordenaars meestal doen.

Tijd om Joona Lina van stal te halen, maar die is spoorloos. Vooralsnog moet het speurwerk dus verricht worden door de hoogzwangere Margot Silverman, die nauwelijks vorderingen maakt. Ook de hypnotiseur Erik Maria Bark, die we net als Lina al kennen uit de eerdere Keplerboeken, komt niet veel verder. Bark speelt, zul je altijd zien, zelf een duistere rol in het geheel.

Als Lina terug aan het front is, krijgt het verhaal vaart. Het is allemaal ontzettend spannend en vaardig geschreven, al is het soms, met al dat gezwaai van bijlen en schoppen, wat weinig subtiel wat het duo ons voorschotelt. Maar het einde - zonder echte winnaars; het blijft immers Zweden - mag er zijn. Categorie: niet weg te leggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.