Review

Spannende choreografie ontbreekt in Swan Lake

Danstheater - (Jakob Ahlbom & ICKamsterdam)

Je vraagt je in deze Swan Lake geregeld af waarom die twee zwanen strijden om de sullige Siegfried. Ahlboms talent bewijst zich wel in de grimmige, mysterieuze beeldtaal.

Scène uit de theatervoorstelling Swan Lake. Beeld Alwin Poiona

Het zwierige, romantische thema van Tsjaikovski's Zwanenmeer is nog steeds herkenbaar, ook al zetten de vier popmuzikanten van Alamo Race Track er met keyboard en elektrische gitaar een vochtige echo onder. In de Swan Lake van theatermaker Jakop Ahlbom trippelt echter op dit motief geen dromerige rij balletzwaantjes naar voren, op spitzen met tutu's.

Ahlbom heeft de zwanen stevig uitgedund. Bij aanvang lijken het er nog vier, of beter: twee in elkaar gestrengelde creaties, met een kwartet waaiende benen. Alras zijn het alleen de roodharige Helena Volkov in zwarte body, en Kim Amankwaa met zwarte krullen boven een witte body, die tussen de kale boomstammen van het kwaadaardige bos van tovenaar Rothbart dwalen. Op hun billen en borstkast refereren roesjes aan restanten van veertjes.

Swan Lake

Theater. Door Jakop Ahlbom & ICKamsterdam. 24/6, Meervaart, Amsterdam. Aldaar t/m 30/6. Tournee volgend seizoen.

Waarom strijden ze?

Ahlbom neemt verder slechts prins Siegfried over, een naïeve, fletse rol van Tycho Hupperets. En Rothbart is geïncarneerd in een duivelse illusionist met bloeddorstig rood-zwart sikje, een mooi gelikt karakter van Arad Inbar. De lengte van tweeënhalf uur is gehalveerd, met eenzelfde driedeling in akten: betoverd bos - vorstelijk galadiner - betoverd bos.

Toch vraag je je in deze Swan Lake geregeld af waarom die twee zwanen strijden om de liefde van Siegfried; hij is te sullig om aantrekkelijk te zijn en die ene zweefsprong maakt weinig indruk. Ook Ahlboms motief om de zwarte en witte zwaan als twee karakterhelften van één verliefd persoon te zien, komt alleen tijdens de dinerscène uit de verf. Daar pest de prins de weifelende, onzekere zwaan (een kwetsbare Volkov) onder de tafel - een kwetsbaar optreden van Volkov - en adoreert hij zijn stralend onschuldige verovering - een zenuwachtig lachende Amankwaa. De goedkope puberromantiek, van duimen in elkaars mond, haalt echter weer de angel uit deze scène, die de sterkste is van de voorstelling.

Niet genoeg uitgewerkt

Een groter manco is het ontbreken van spannend choreografisch materiaal. De dansers bedienen zich vooral van acrobatische roll-overs, met veel handgebaartjes en trotse benen. Het amalgaam blijft hangen tussen mime, dans, acrobatiek en theater in, allemaal net niet sterk genoeg uitgewerkt. Ahlboms talent bewijst zich wel in de grimmige, mysterieuze beeldtaal, vooral wanneer de dansers voorbijtrekken met surrealistische dierenkoppen (een uil, steenbok en beer), soms suggestief op een peuterfietsje. Ook de droombeelden met geblinddoekte circusacts, zoals een circusdoekje en een messenscène midden in het bos, werken surrealistisch, met de duistere theaterpop van Alamo Race Track als drijvende motor.

Swan Lake heeft nog het meeste weg van een tienervoorstelling over de vertwijfelende puberfase hoe leuk je wordt gevonden. Die vertwijfeling slaat jammer genoeg onbedoeld terug op de voorstelling zelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.