Recensie film

Spannend Wilkolak pepert de mens zijn slechtheid behoorlijk in ★★★☆☆

Wilkolak. Beeld filmbeeld

Wilkolak

Horrordrama

★★★☆☆

Regie Adrian Panek

Met Kamil Polnisiak, Sonia Mietielica, Nicolas Przygod, Danuta Stenka, Werner Daehn. 

88 min., in 12 zalen.

‘Nieder!’, ‘Auf!’. Na Wilkolak krijg je die woorden bijna niet meer uit je hoofd. Alsmaar weer worden ze uitgeblaft, als een mensonterend leidmotief.

Het onder meer door Jan ‘Mister Horror’ Doense geproduceerde Wilkolak speelt zich af aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, in het grensgebied van Duitsland en Polen. In de openingsscène vermoorden de bewakers van concentratiekamp Gross-Rosen aan de lopende band hun geïnterneerden, terwijl ieder moment het Rode Leger kan binnenvallen. Vlak voor hun executie moeten de gevangenen zich alsmaar uitstrekken op de grond (‘Nieder!’) en oprichten (‘Auf’). Een allerlaatste oefening in vernedering, met commando’s die eigenlijk zijn bedoeld voor de bewakingshonden van het kamp.

De Poolse schrijver-regisseur Adrian Panek laat het lot van mens en dier geregeld samenvallen, in het tussen horror en coming of age-drama schommelende Wilkolak (‘Weerwolf’). De helden van het verhaal zijn de jonge overlevenden van het kamp: kinderen en tieners die bijna zelf zijn gereduceerd tot angstige dieren. Nadat ze door de Russen zijn ondergebracht in een vervallen huis midden in het bos, worden ze belegerd door de verwilderde honden van het kamp.

In de weinige bloederige scènes van Wilkolak leggen de volwassen begeleiders al snel het loodje. Terwijl de honden buiten op de loer liggen, moeten de kinderen zich in het huis zien te redden. Water en voedsel zijn al snel op. Dat de geniepige Wladek (Kamil Polnisiak) een oogje heeft op aanvoerster Hanka (Sonia Mietielica) en tot smerige trucs bereid is om rivaal Kraut (Nicolas Przygoda) uit te schakelen, maakt de situatie er niet beter op.

Panek sprokkelde het gegeven van Wilkolak uit allerlei bronnen bijeen. Zo putte hij uit sprookjes en was hij geboeid door de verhalen die na de oorlog in Neder-Silezië werden doorverteld, over verwilderde honden die het Uilengebergte onveilig maakten.

Wilkolak blijkt uiteindelijk vooral een allegorische vertelling over de verschrikkingen die mensen elkaar aandoen. Die strekking ligt er behoorlijk dik bovenop, in een film die gaandeweg ietwat stagneert. Op een gegeven moment heb je het echt gehad met de omineuze close-ups van een sinister kijkende Wladek, en wreekt het zich dat Panek zelden vol gas geeft.

Neemt niet weg dat Wilkolak enkele zeer spannende momenten heeft en een heel eigen sfeer kent, vooral dankzij het beeldschone camerawerk van Dominik Danilczyk. Aan het einde lijkt de film haast een droom, waarin de Holocaust en Roodkapje vervreemdend samenvloeien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden