'Spaak' hoogtepunt van seizoen

Een voorstelling van Kommil Foo zal wel nooit integraal op televisie worden uitgezonden. Hetzelfde lot wacht Maarten van Roozendaal en Wende Snijders....

Alexander Nijeboer

Snelle expliciete grappen is de maat waarmee televisiemakers meten en die maat bepaalt dat Spaak van Kommil Foo nooit een kijkcijferkanon kan worden. De notoire thuiskijker mist veel, want de voorstelling behoort onmiskenbaar tot een van de vele hoogtepunten van dit cabaretseizoen.

Het Vlaamse duo Kommil Foo, bestaande uit de broers Mich en Raf Walschaerts, won in 1992 het Camerettenfestival en heeft sindsdien geleidelijk als voorhoede van het Vlaamse cabaret in Nederland een plaats veroverd.

Spaak is de tiende avondvullende voorstelling van het duo en gaat over liefde en de angst om een geliefde te verliezen. Een moeilijk thema dat bij gemiddeld getalenteerde cabaretiers nog wel eens leidt tot een voorstelling met een clichématige uitwerking of een overdaad aan vals sentiment.

Zo niet bij de broers Walschaerts. Spaak is eerlijk, intiem en vol briljante vondsten en af en toe grijpt het de toeschouwer naar de strot. Zo treffend, zuiver en soms verbijsterd simpel wordt de angst om het geluk te verliezen verbeeldt. 'Ochtendlicht valt op het raam/en haar daar naast zien staan,' zingt Kommil Foo in He t verdriet, 'de kousen die ze aandoet/het schouwspel dat het biedt/de wetenschap dat zij van mij/wij van elkaar/voor altijd/en altijd het verdriet'.

Net als Bram Vermeulen – naast Bob Dylan, Neil Young en Van Morrisson een van de grote voorbeelden van het duo – heeft Kommil Foo in liedteksten nauwelijks woorden nodig. De clou blijft dikwijls onuitgesproken en toch gieren de teksten door merg en been.

Naast prachtige zangers zijn Mich en Raf Walschaerts ook briljante acteurs en verhalenvertellers. Iedere sketch is even trefzeker vormgegeven. Het pijnlijke verhaal van het echtpaar waar de minnaar van de vrouw te eten wordt uitgenodigd omdat de man des huizes tolerant is; de gemoedelijke Vlaamse dorpsslager die onbedoeld in een racist transformeer. De allermooiste, tragikomische , sketch is die van een verlaten man in een restaurant. Eenzaam bestelt hij een diner.

In deze sketch is het spel van Mich en Raf Walschaerts verbluffend. En en passant komen indrukken uit de rijke Nederlandse cabarettraditie voorbij. Het ene moment doet de simpele verbeelding en timing van Kommil Foo denken aan sketches van Toon Hermans. Met het poppenspel evenaren de broers de act van de vioolspelende pop van Mini en Maxi en wat betreft hilarische onhandigheid heeft de sketch veel weg van de legendarische restaurantscène van André van Duin uit de revue Dag, dag heerlijke lach uit 1975. Zo veel stijlen en toch zo'n mooie eenheid, zo overtuigend.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden