Tv-recensie Lex uiting

South Georgia is prachtig woest en ledig, maar ik ga zelf wel naar Vlieland

Lex Uiting heeft de enigszins ondankbare taak om RTL Late Night op te leuken met nieuwtjes ‘uit de regio’. ‘Lex, wat heb je voor ons opgespoord’, zegt Twan Huys dan benieuwd. Nou, er is een knuffel gevonden op de A28 richting Eelde, het shantykoor uit Almelo zoekt naarstig naar een accordeonist en in Baarn is een geparkeerde auto ingebouwd door marktkramen.

‘Leuk’, is meestal het enige wat mensen aan tafel weten te zeggen – wat moet je ook? Op het gelaat van Twan Huys staat voortdurend een ijzeren lach, zo strak gespannen dat hij van ongemak bijna uit elkaar knapt.

Het is natuurlijk een nobele taak die Uiting, zelf Limburger, op zich heeft genomen, om alles wat buiten de Randstad valt wat meer aandacht te geven op de nationale tv. Al zou het wel slim zijn om de regio niet alleen als een rariteitenkabinet te beschouwen. Gelukkig kijkt hij ook verder in zijn andere werk.

Uiting maakte de mooie, geheel in dialect gesproken documentaire Nao ’t Zuuje, over hoe hij zelf Prins Carnaval werd met vastelaovend in Venlo, woensdag herhaald op NPO 3. En donderdag begon de reeks Lex Lokaal (BNNVara). Nog nooit liep het platteland zo snel leeg, zegt Uiting. Daarom brengt hij een ode aan de dorpen.

Lex Uiting in de nieuwe serie Lex Lokaal. Beeld BNNVara

Hij ging langs in het Twentse Bentelo, waar Roy een autocrossrace in zijn ‘voortuin’ organiseert. ‘Hier kan alles’, zei Roy schuchter lachend. In het Friese Wommels besprak Uiting met Habtamu de Hoop, presentator van Het Klokhuis, hoe het is om in een krimpregio te wonen, waar de jongeren wegtrekken. Die kon zich niet voorstellen dat hij ooit weg zou gaan.

Het mooiste portretje was van de 24-jarige Amanda, die boswachter is op Vlieland en in een prachtig huisje naast de vuurtoren woont, uitkijkend over zee. Haar lichaamstaal sprak boekdelen: geen stadsmens. Als hobby gaat ze met een kettingzaag boomstammen te lijf. Aan de wal woont haar vriend, maar zelf is ze nog lang niet klaar om Vlieland te verlaten.

Haar woorden leken op die van Sarah, in het nieuwe seizoen van Floortje naar het einde van de wereld. Ook zij wilde haar eiland nog niet verlaten, omdat ze dan nooit meer terugkeert. South Georgia, waar vroeger walvissen werden verwerkt, is alleen per boot te bereiken, op duizend kilometer van de Falklandeilanden. Floortje Dessing reisde ruim twee weken heen en twee terug, voor een interview van zes uur.

Mensen zouden in het voetspoor van Dessing ook naar zo’n extreem afgelegen oord willen reizen, werd haar verweten in de Volkskrant, en zo het klimaat naar de filistijnen helpen. Maar er zijn gelukkig weinig mensen die zich zo’n ingrijpende trip kunnen veroorloven. Of er zin in hebben. Juist door te kijken wist je: het is prachtig woest en ledig daar, maar ik ga zelf wel naar Vlieland voor wat rust en wind.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.