Interview

Soulzangeres Nona: ‘Als je in Nederland op straat muziek maakt, word je bijna altijd weggestuurd’

null Beeld Frank Ruiter
Beeld Frank Ruiter

Wat zijn dit voor vragen? Acht dilemma’s voor de Nederlandse soulzangeres Nona, die na het succes van haar debuutalbum Nona nieuwe singles aan het uitbrengen is. De nieuwste is Don’t Cry Me a River.

Festival of club?

‘Normaal gesproken zou ik denken: welke van die twee vind ik leuker? Nu denk ik vooral: wat mis ik het ergst? Toch de festivals. Dat zeg ik als bezoeker én als artiest. Ik zou komende zomer op onder meer Pinkpop en North Sea Jazz staan. Maar ja...

‘In een club hebben mensen speciaal voor jou een kaartje gekocht. Dat is een bijzonder gevoel. Elke zaal is weer anders qua sfeer en akoestiek. Ook dát mis ik, maar festivals hebben iets magisch: die vibe, zo veel mensen bij elkaar.

‘Ik heb onder meer op Bospop, de Zwarte Cross en Mañana Mañana gestaan, maar het bijzonderst was Down The Rabbit Hole in Beuningen, omdat ik daar al een paar keer was geweest als bezoeker voor ik er in 2019 zelf optrad. Ik was doodnerveus, want er waren veel bekenden uit Uden die mij nog nooit hadden zien optreden.

‘Voor aanvang zag ik dat het publiek zát. Ik dacht: shit, dit gaat helemaal niet werken. Maar het was geweldig, ik rockte keihard en kreeg een staande ovatie.’

Uden of New York?

‘Uden is thuis, dat kan ik van New York niet zeggen, maar New York is óók vet hoor, haha. Toen ik er in 2018 eindelijk naartoe reisde, ging een dubbele droom in vervulling: ik ging naar New York, dat wilde ik sowieso al dolgraag, én ik ging er muziek schrijven en opnemen in een studio in Brooklyn, met het producersteam LikeMinds.

‘Ik had in Nederland liedjes geschreven, waaronder It’s Alright en Sleeptalking. Een van de jongens met wie ik ze had geschreven, Will Knox, kende LikeMinds en bracht me in contact. Ik zat een maand in New York en voelde me er vanaf het eerste moment thuis.

It’s Alright werd mijn debuutsingle en leverde me een platencontract op bij Universal. Ik zou best een tijdje echt in New York willen wonen. In Londen trouwens ook wel. Maar nogmaals: Uden is thuis. Ik groeide er op, mijn ouders hadden er een platenzaak, Studio 2000, met een piercingstudio erboven. Ik zal er altijd terugkeren. Uden!’

Rock of soul?

‘Mijn vader hield van rock. Jimi Hendrix, AC/DC, zulke muziek hoorde je altijd bij ons thuis. Ik realiseerde me niet eens dat het rock was, het was er gewoon. Ook bij ons in de platenwinkel kwam vooral rockvolk. Ik vond die muziek te gek, maar heb nooit het gevoel gehad dat ik het zelf zou willen maken.

‘Dat gevoel overviel me wel toen ik in aanraking kwam met soul: Otis Redding, Sam Cooke, Aretha Franklin, Etta James, Billie Holiday, en ook Amy Winehouse. Ze verschenen min of meer gelijktijdig in mijn leven, volgens mij, snel na elkaar. De volgorde herinner ik me niet, maar wel dat ik totaal ondersteboven was van die stemmen. Vooral in de stemmen van Otis Redding en Sam Cooke hoorde ik zo veel... liefheid. Is dat een woord?

‘Voor het eerst wilde ik echt uitzoeken hoe ze zo konden klinken, wat ze déden. Zo zingen, dat wilde ik zelf ook.’

Gitaar of piano?

‘Ik heb vroeger zowel gitaar- als pianoles gehad, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik het allemaal kwijt ben. Ik ben het zo goed als verleerd. Erg hè?

‘Als ik een studio binnenloop en een piano en een gitaar zie staan, loop ik denk ik het eerst naar de piano, maar ik ben er echt niet meer goed in, helaas.

‘Ik schrijf mijn liedjes altijd in samenwerking met iemand anders: een andere songschrijver of producer met wie ik een klik heb. Zij spelen altijd goed gitaar of piano en kunnen dan spelen wat ik omschrijf.

‘Dan zit ik in zo’n studio met mijn tekstboekjes. Die heb ik altijd bij me. Mijn schrijfpartner legt een loop of akkoord neer en dan werken we verder. Zulke sessies vind ik echt heerlijk.’

De Herman Brood Academie of de straat?

‘O, zéker de straat. 100 procent. Als je dokter wilt worden, is scholing natuurlijk heel belangrijk, maar als muzikant zeg ik: je leert op straat eindeloos veel meer.

‘Ik heb op straat heel veel gespeeld met Steve Bradley, een Engelse gitarist. Met hem ben ik twee weken in Londen geweest. We speelden op Piccadilly Circus en in allerlei pubs.

‘In Nederland heb ik ook heel veel op straat gezongen, maar hier word je bijna altijd weggestuurd, vooral als je een versterker hebt.

‘Op de Herman Brood Academie, in Utrecht, heb ik trouwens veel geleerd en een leuke tijd gehad, maar ik kwam er terecht omdat ik niet goed wist wat ik wilde. Iemand tipte de academie, we bezochten een open dag en omdat mijn moeder een boekingskantoor was begonnen, leek de opleiding muziekmanagement me wel wat. Ik werd toegelaten, samen met mijn zus Ploni. Mama en Ploni doen nog altijd mijn zaken.

‘Ik heb de opleiding afgemaakt, maar toen ik op de academie al die muzikanten zag, besefte ik dat dát toch vooral was wat ik wilde.’

17 of 27?

‘Ik ben nu 27 en ik moet zeggen: het is een fijne leeftijd. Het is ook een goede leeftijd om deze vraag te krijgen, want nu kan ik in elk geval over beide oordelen.

‘Ik zit veel lekkerder in mijn vel dan op mijn 17de. Ik wil niet zeggen dat ik tien jaar geleden ongelukkig was, maar ik was wel een boze, moeilijke tiener, niet in de laatste plaats omdat mijn vader overleed toen ik 14 was.

‘Soms zie ik in de supermarkt zo’n groep pubermeiden lopen: allemaal dezelfde kleding, dat gehang op elkaar, die onzekerheid. Dan denk ik: o ja, zo was ik ook. Uit onzekerheid schopte ik overal tegenaan. Ik ging ook niet naar school op mijn 17de. Ik heb wel lol gehad hoor, maar 27 zijn bevalt toch wel een heel stuk beter.’

Tattoos of piercings?

‘Ik heb ze allebei. Als ik mezelf in een video zie zingen, zie ik mijn eigen tongpiercing, waarvan ik me meestal helemaal niet bewust ben. Ook in mijn oren zitten gaatjes. Die heeft papa nog gezet in de piercingstudio boven onze platenzaak.

‘Toch kies ik voor tattoos. Die vind ik vet. Ik heb ze op mijn arm, schouder en vinger en er komen er vast nog wel meer bij. Voor het nemen van tatoeages geldt: meteen doen zodra je de behoefte voelt. Als je gaat wachten en nadenken, komt het er niet van.

‘Het heeft iets verslavends, al kan het wel echt pijn doen, bijvoorbeeld toen de kwetsbare huid richting mijn oksel aan de beurt was. De mooiste vind ik de J op mijn vinger: van Jaap, de naam van mijn vader. Ook die liet ik heel spontaan zetten. Ik liep langs een tattooshop en voor ik het wist zat ik in die stoel.’

Spotify of de platenzaak?

‘Als kind uit een platenzaak moet ik natuurlijk voor de platenzaak kiezen, maar ik vind de keus echt heel moeilijk, want ik ben gek op allebei, als klant én als artiest.

‘Ik vind Spotify verkennen heerlijk: je klikt een tip aan, gaat van playlist naar playlist. Zo ontdek ik bijna altijd wel een geweldige artiest die ik nog niet kende. Spotify heeft mijn muzikale leven verrijkt.

‘Met mijn vingers door de platenbakken gaan, is me even dierbaar. Een mooie plaat in je hand, de handeling van het opzetten, het rondhangen in zo’n winkel, mensen ontmoeten, hun verhalen horen. Een platenzaak kan een ontmoetingsplek zijn. Een thuishaven.

‘Spotify is ook voor een artiest heel tof in het gebruik. Als ik zie hoe vaak mijn liedjes beluisterd worden, voel ik opwinding. Maar fysieke producten uitbrengen wil ik óók. Speciale uitgaven, mooie dingen om vast te houden. Kiezen is onmogelijk en het hoeft gelukkig ook niet.’

Nona: Don’t Cry Me a River. Universal. Nu te streamen. Voor het najaar staat een clubtournee geboekt.

CV Nona van der Wansem

1993 Geboren in Odilapeel

2014 Afgestudeerd aan de Herman Brood Academie (muziekmanagement)

2018 Debuutsingle It’s Alright

2018 Concertreeks Popronde

2019 Debuutalbum Nona

2019 Nominatie Edison in de categorie ‘Beste Nieuwkomer’

2020 Optreden Eurosonic Noorderslag, Groningen

2021 Single Forever Yours op 17 in Top 40

Forever Yours is Nona’s grootste Top 40-hit. Op Spotify is Sleeptalking haar tophit, met bijna 11 miljoen streams.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden