Sophie Hilbrand tussen de hooligans

Vanaf zondagavond presenteert Sophie Hilbrand (33) haar nieuwe talkshow Sophie op 3. Daarin opent ze deuren van bevolkingsgroepen die normaal gesproken in beslotenheid samenkomen.

Nathalie Huigsloot

De opnamen voor de eerste aflevering zijn achter de rug, kon je het goed met ze vinden?
‘Ik gedij wel goed tussen dat soort gasten. Je kunt alles tegen ze zeggen en als het ze niet bevalt dan merk je het vanzelf, haha.’

Wat is het bijzonderste dat je hebt gehoord?
‘Ze vertelden heel open, eerlijk en kwetsbaar over hun onzekerheden en angsten. En over hoe ze als een soort magneet aan dat hooliganschap vast blijven zitten, terwijl het ook zo veel kapot maakt in hun leven. Ze proberen wel een normaal bestaan op te bouwen, maar toch nemen ze steeds weer risico’s waardoor ze in de bak worden gegooid, in elkaar worden gebeukt of iemand anders flink raken. En dan is alles wat ze eerder bereikten weer weg.

Ik dacht altijd dat die mensen gewoon zin hadden om te matten, en verder niet nadachten. Maar als ze weer vastzitten, dringt het echt wel tot ze door: kut!, m’n baan, kut!, m’n vriendin. Of zoals zij het zelf zeggen: ‘Kanker!, m’n wijf.’ Maar ze zijn gewoon te verslaafd aan de adrenalinekick.’

Kun je je daar iets bij voorstellen, nu je zelf met ze op pad bent geweest?
‘Ik vond het heftig, omdat ik op een gegeven moment het idee kreeg dat ik in een soort computerspelletje was beland. Je komt echt in die roes van het kat-en-muisspel. De groep waarmee ik was komt het stadion niet in, en zoekt dan in de stad naar supporters van de tegenpartij, in dit geval Poolse fans, om mee te matten. Zelf noemen ze die lui knettergek, en gevaarlijk. De kans is groot dat ze zelf worden neergeslagen. Als het niet door een Pool is, dan wel door iemand van de ME. Maar uiteindelijk begin je inderdaad wel een beetje die adrenaline te voelen die zij hebben. Bij mij duurde dat tot iemand een golfplaat op z’n kop kreeg geslagen. Dat denk je ineens weer heel nuchter: is dit het allemaal wel waard?’

In het studiogedeelte zit je onder anderen met Leonardo, die veroordeeld is voor de dood van de Ajax-fan Carlo Picornie, en André die veroordeeld is voor de moord op Twente-supporter Erik Lassche. Vind je het gerechtvaardigd om dat soort mensen een sympathiek podium te bieden?
'Eigenlijk heb ik die twijfel bij deze mensen niet gehad. Wel bij de rechts-extremistische groepen waarmee we op dit moment in gesprek zijn. Zij hebben zo’n enorme haat, ik weet niet of ik dat wel ga begrijpen. En dan wordt het wel een heel lang, lastig gesprek. Ik wil er namelijk niet over oordelen. Net als bij de Hells Angels, die in de tweede aflevering centraal staan. Ik vind het leuker als het persoonlijker wordt en niet in veroordelen blijft hangen. Als je er niet voor open staat waar mensen vandaan komen, krijg je er ook nooit begrip voor.'

‘Kijk, uiteindelijk wil iedereen toch hetzelfde, denk ik. Dat merkte ik ook in de gesprekken die we met de Hells Angels hadden. Zij willen ook gewoon dat hun kinderen een goede opleiding volgen en een baan vinden. Uiteindelijk kun je voor bijna iedereen wel begrip opbrengen als je de achtergrond kent. Je kunt wel blijven denken: je zou het volk moeten verheffen. Je moet ze allemaal naar toneelregisseur Theu Boermans sturen en zeggen: ‘Gaan jullie maar eens even met z’n allen naar een stuk van Shakespeare kijken’, maar je moet ook een beetje realistisch blijven.’

Ben je na je talkshowdebuut met Katja Schuurman voorgoed genezen van de klassieke talkshow met BN’ers als Wendy van Dijk en Chris Zegers?
‘Ik vind dit nu wel spannender en leuker om te doen. Die BN’ers ken je zo langzamerhand wel. Verder ben ik wel blij dat ik het nu in mijn eentje doe. Met zijn tweeën wordt het al snel: Ga jij? Of ga ik? Dat is een beetje een meisjesding, denk ik. En dan mis je een beetje het improviseren. In je eentje kun je gewoon gaan.’

Heb je van die talkshow wel veel geleerd dat nu van pas komt?
‘Ik heb wel het idee dat ik nu mijn juiste toon heb. Een soort nuchterheid, interesse en relativering. En daarop durf ik nu te vertrouwen. Vroeger dacht ik: O! Ik hoop dat het allemaal lukt! En nu is het meer: Ik heb het zelf in de hand of het lukt.’

In die talkshow met Katja wierp je John de Mol voor de voeten dat hij zijn personeel slecht behandelde. Hoe kijk je nu aan tegen die aanvaring?
‘Oh, daar sta ik nog steeds achter hoor. Ik vind het wel leuk om even een bommetje te gooien en te kijken wat er gebeurt. Uit de journalistieke hoek is er wel iemand naar me toegekomen die zei: ‘Je kunt dat niet uit één soort vage bron tegen iemand zeggen.’ Blijkbaar kan dat dus wel.’

Je vriend Waldemar Torenstra zei in een interview: ‘Als Sophie in Spuiten & Slikken vertelt dat wij het elke dag doen, weten mijn ouders dat ook meteen.’ Ben je blij dat je nu een programma presenteert waarin je niets persoonlijks hoeft prijs te geven?
‘Ach, ik heb daar altijd zelf heel veel plezier aan beleefd. Bovendien, als je een ontboezeming doet bij Spuiten & Slikken, heeft dat echt wel een toegevoegde waarde. En ik vind ze nou ook weer niet zo erg dat je daar thuis heel erg over moet vallen. Maar goed, ik snap het ook wel. Andersom zou ik misschien ook wel denken: hé, laat mij daar effe lekker buiten! Maar ik vind het altijd wel iets lolligs hebben. Dan denk ik: ik zeg het gewoon en dan zien we daarna wel wat het gelazer is.’

Sophie Hilbrand Beeld
Sophie Hilbrand

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden