Sonnetten op je smartphone

App wekt poëzie tot leven op mobiel

Omdat bijna niemand meer de tijd neemt een dichtbundel te lezen, is er nu Muze, een app die iedere week een nieuw gedicht uit het mobieltje laat klinken. Voorgelezen door de dichter zelf.

Johan Henselmans, Jan Heeren, Michiel Zonneveld en Simon Mulder ontwikkelden de Poëzie App, die vanaf deze week gratis gedichten aanbiedt. Foto Julius Schrank

Een look-a-like van de Ierse dichter Oscar Wilde schenkt absint onder het declameren van een sonnet. Mieke van Zonneveld draagt voor uit haar gedichtencyclus, waarna Charlotte Mutsaers haar even geestige als ontroerende Alles van plastic is weerbaar laat horen. Maar pas als de sonore stem van K. Schippers met het gedicht Iemand elke dag zien uit het mobieltje opklinkt, is Muze geboren.


Muze is een poëzie-app. Wie zich tot Muze bekeert, krijgt elke week een nieuw gedicht, voorgelezen en toegelicht door de dichter zelf. Dode dichters krijgen ook een stem. Vier weken blijft het gedicht hangen, daarna verdwijnt het. Er komt straks een link naar de winkel voor aanschaf van de bundel. En wie dat wil, kan gedichten opsparen om later zelf een bundel te maken.


Het is zo jammer, verzuchtte initiatiefnemer Michiel Zonneveld twee jaar geleden, dat zo weinig mensen nog poëzie lezen of een dichtbundel kopen. De verzuchting gold hemzelf ook. Hij zat in de trein, sprak tegen zijn medepassagier en keek om zich heen. In de volle trein zat iedereen gebogen over smartphone of tablet. Toen viel het kwartje. 'Die apparaten zijn gemaakt voor het beluisteren van een sonnet', zei hij ineens hardop.


Hij klopte aan bij zijn jeugdvriend Jan Heeren. Poëziekenners waren ze niet, maar ze lieten zich wel graag verleiden tot het lezen of beluisteren van gedichten. Ze spraken met bewondering over de cd's van Ramsey Nasr, die gedichten van stokoude dichters weer tot leven had gewekt. We gaan een app maken, zeiden ze tegen elkaar. Een app die voor iedereen gratis is te downloaden. En elke week zetten we er een nieuw gedicht op die app, voorgelezen door de dichter zelf.

Foto Najib Nafid000

Bouwen

Even een app bouwen, bleek een hels karwei. Johan Henselmans, IT-professional, werd erbij gehaald. Zonder een echte dichter kon het evenmin en dus ook Simon Mulder, ' Oscar Wilde' sloot zich aan. Hij is de jongste van de vier, maar wel een dichter die gelooft in vaste vormen en zijn inspiratie haalt bij de Tachtigers. Een smartphone is hem vreemd.

Ze kwamen elke maandag bijeen om hun app los te trekken. 'Jongens waren het, maar aardige jongens. Ze zouden wel eens laten zien hoe het moest', werd tijdens de presentatie vrij naar Nescio over de vier gezegd.Toen het Letterenfonds vorig jaar het initiatief beloonde met subsidie, kwam er pas echt schot in. Zonneveld: 'Het Letterenfonds was op zoek naar een nieuwe manier om poëzie te verspreiden. Eigenlijk net zoals als wij. De cultuur van het lezen moeten we weer terug zien te krijgen, net als de bewondering voor iets dat mooi is.'

Straks moet de app via zogeheten gedichtenbakens, spontaan gedichten van Vondel aanbieden in de Vondelstraat of gedichten van de Muiderkring in de buurt van het Muiderslot. Toekomstmuziek. Eerst moeten er tenminste 30 duizend Muze-volgers zijn. Pas dan kan er voldoende geld worden verworven voor het zetten van nieuwe stappen.

Financieel wordt niemand er beter van. De initiatiefnemers niet en de dichters niet. Toch aarzelen de laatsten niet zich te laten strikken. Mutsaers natuurlijk, maar ook Menno Wigman, F. Starik of Alex Roeka. Zonneveld: 'Het enige dat we ze kunnen bieden is een link naar een verkooppunt. Maar iedereen die we benaderen, vindt het leuk om mee te doen. Ze zijn van alle leeftijden. Dichters zijn niet rijk en dat worden ze ook niet van hun gedichten. Niemand doet het om het geld.'

K. Schippers

Het overhevelen van gewicht

Ze loopt naar je toe, wat gebeurt

er als ze iets van je overneemt

voor je draagt,

een koffer of een bal,

op eigen initiatief

of dat van jou.

Maar je hebt niets bij je.

Wat ze zelf al lopend meeneemt,

een halve citroen en de lichtste

passen, ze zijn voor jou,

net als de citroen die ze geeft.

Je hebt 'm.

Ze loopt van je af en kijkt niet om.

Je ziet haar verder bewegen.

'n Glinstering op het water.

De geur van gebakken vis.

Een windvlaag die een gordijn

opbolt.

Korenaren op bakkerspapier.

De lijnen op een wit tafelkleed.

Lichte gebaren.

Alles is naar je toe gekeerd.

Je hoeft 't niet te bezitten.

Meer over