cd-recensie Vanished Gardens

Soms is het iets teveel dringen op jazzplaat Vanished Gardens van Charles Lloyd & The Marvels + Lucinda Williams (3 sterren)

Albumhoes Charles Lloyd & The Marvels + Lucinda Williams: Vanished Gardens. Foto RV

Om zijn 80ste verjaardag luister bij te zetten trad de Amerikaanse tenorsaxofonist Charles Lloyd onlangs op met Lucinda Williams, een van de grote zangeressen die het americanagenre rijk is.

Verbindende factor was jazzgitarist Bill Frisell, die met beide artiesten al platen opnam. De wat ongebruikelijke combinatie werd uiteindelijk in de studio voortgezet, met het bijzondere Vanished Gardens als resultaat.

Sommige stukken speelt Lloyd met zijn eigen band en Frisell samen (deze bezetting is dit weekend ook op North Sea Jazz te bewonderen). Nog leuker wordt het als Williams haar diep doorleefde, wat klaaglijke countrystem inzet. Mooi hoe haar eigen liedje Dust door Lloyd een nog diepere emotionele laag krijgt. Maar soms wordt het wel iets te veel dringen, en blijken de nummers in kleine bezetting toch het aardigst. Wonderschoon klinkt het duo Lloyd/Frisell in Thelonious Monks Monk’s Mood. En als Lucinda Williams zich tot slot in Jimi Hendrix’ Angel bij het duo voegt, voel je echt even een sprankeling die doet hopen op een hele plaat van deze drie grootheden uit de Amerikaanse moderne muziek.

Charles Lloyd & The Marvels + Lucinda Williams: Vanished Gardens. Blue Note/Universal. 3 sterren.

Meer over