Column Peter Middendorp

Sommige journalisten lijken te denken dat er neutrale vragen bestaan – dit hebben ze gemeen met kinderen

Op internet zag ik een presentatie van Once Upon a Time in Hollywood, de nieuwe film van Quentin Tarantino. Voor een haag pers, op een rijtje achter een tafel, zaten de acteurs Brad Pitt, Leonardo DiCaprio, Margot Robbie en de filmmaker. Een journaliste stelde dat Robbie een geweldig actrice is, en ze vroeg: Hoe komt het dat u haar niettemin maar een kleine rol hebt gegeven, met maar heel weinig tekst?

Het was niet zomaar een vraag. Sommige journalisten lijken weleens te denken dat er neutrale vragen bestaan, vrij van alles, context, toekomst en verleden, die niets meer betekenen dan wat letterlijk is uitgesproken. Dit hebben ze gemeen met kinderen. Ik stel alleen maar een vraag! Ik mag toch wel gewoon een vráág stellen?!

Zoals een kop in De Telegraaf: ‘Minister ligt onder vuur’, meestal gewoon betekent: ‘Hierbij leggen wij de minister onder vuur’, zo betekende de vraag aan Tarantino: ‘Vindt u het goed dat wij uw nieuwe film, waaraan u jaren op de toppen van uw kunnen hebt gewerkt, voorgoed in verband brengen met het #MeToo-debat?

Als je door een ideologische bril naar kunstwerken kijkt en ze vervolgens probeert te interpreteren, gebeuren er altijd ongelukken. Dan zie je een oproep tot nationalisme, vrouwen- en vreemdelingenhaat in Serotonine, de nieuwe roman van Michel Houellebecq, zoals Thierry Baudet onlangs overkwam. Terwijl de schrijver misschien wel wil laten zien wat er met je gebeurt als je de schuld van je verdriet aan anderen geeft. Of zie je, zoals de journaliste, in de toekenning van een van de meest felbegeerde minor parts van Hollywood een teken van vrouwenonderdrukking.

Tarantino boog zich naar de microfoon en zei: ‘I reject your hypothesis.’ Daarna ging hij weer rechtop zitten. Op internet zag ik later dat vrouwelijke journalisten dit antwoord enigszins triomfantelijk hebben begroet. Moest je toch eens kijken, schreven ze, hoe geborneerd die Tarantino erbij zat. Nu wist-ie opeens niks meer te zeggen, hè?

Ik ben een man, dat is een voorbehoud dat we zullen moeten maken, maar ik vond zijn reactie goed. Uitstekend. Ik verwerp je hypothese. Ik laat je er mooi alleen mee staan. Deze bal vang ik niet op, want die komt bij menselijke aanraking meteen tot ontploffing.

Hij hield zich ternauwernood in, meende ik althans te zien, schuivend op zijn stoel, kauwend op zijn kiezen. Alle zin en tijd en alle argumenten om de vloer met de journaliste aan te vegen, alle frustratie er in één keer uit te gooien. Maar hij deed het niet, want hij wist: één woord is rook, één boos woord is vuur en de perslawines bedelven de nieuwe film tot er niets meer van te zien is. Hij zweeg om zijn film te redden, en wie weet zelfs het #MeToo-debat, dat echt is, met echte slachtoffers.

 Ik ben Tarantino niet, gelukkig maar, ik had Uma Thurman op de journaliste afgestuurd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden