De keuzen van Hans Vandenburg

Sommige bands nemen zichzelf veel te serieus, maar Gruppo Sportivo doet daar lekker niet aan mee

Zanger Hans Vandenburg (71) spuit doorlopend ideeën. Met Gruppo Sportivo heeft-ie na vele jaren weer een nieuwe cd uitgebracht.

Hans Vandenberg (71) Beeld Frank Ruiter

Yes, Great! of Hm, Great? 

‘Ja, Great is de titel van onze nieuwe plaat. Ik kies voor great zoals Amerikanen het kunnen zeggen, het ironische great. Je staat bij een bushalte, de bus komt eraan, rijdt door een plas en je wordt zeiknat. Hm, great.

‘Het is een echte Gruppo-titel. Design Moderne, onze plaat uit 1982, vind ik nog steeds een van de grappigste. Die zijn modern, snap je? Copy copy was ook een plaat van ons. Frits Spits wilde het niet uitspreken op de radio, Koppie koppie. Hij vond het te kinderachtig en zei het expres op z’n Engels. Lachen toch.’

‘Het is eigenlijk heel flauw, maar soms is het gewoon goed gevonden. Toon Hermans is flauw, maar ik heb me vroeger rot gelachen om die man. Ik heb weleens een naam voor een Spaanse band verzonnen. Los Vast. Ja, dat is ook flauw. En grappig.

‘Gruppo Sportivo is die man die bij de bushalte staat en zeiknat wordt. Veel bands nemen zichzelf veel te serieus. Bert Dijkstra van Shop Around, de ontwerper van de hoes, keek heel positief naar ons. Hij wilde voor Great een vrolijke hoes maken. Ik vind juist dat er iets mis moet gaan. Dat is typisch Gruppo. Er gaat bij ons altijd van alles mis.

Beeld Gruppo Sportivo

‘Inhoudelijk zijn we een stapje verder op deze plaat. Er zit nauwelijks humor in, op wat woordspelingen na, en de onderwerpen zijn ernstig. De leeftijd hè. We zijn ouder geworden en om je heen gaan mensen dood. Dat dwingt je de vraag te beantwoorden wat jij er nog van gaat maken in je leven. Want op een gegeven moment lig jij daar ook in die kist. Hm, great.’

Plaat maken of optreden?

‘Lastig. Gruppo was een studio only-band geworden en dat vond ik prima. Ik treed al op, solo, en daar heb ik genoeg aan. Met een band moet je weer zo’n circus organiseren, met al die mensen en al die spullen. We zijn met z’n zessen. Dus moet er voortdurend worden overlegd, want iedereen moet het leuk vinden. Die ballast verdwijnt pas als je bij de zaal aankomt of op het festival. Dan ga je spelen en is het weer erg leuk.

‘Ik wilde een plaat maken, de anderen wilden optreden. Daar houden ze van en ze kunnen er leuke dingen van betalen, vakanties en etentjes en zo. Ik moest me er echt toe zetten. Bovendien heb ik geen zin om vooral de oude hits te spelen. Het compromis is dat we in het eerste deel onze nieuwe plaat integraal spelen. Dat pikken de mensen wel, ook deze plaat is heel erg Sportivo. Voor de zekerheid zeg ik wel altijd even dat ze gewoon moeten blijven staan, omdat straks de nummers komen die ze wel kennen.

‘Ik dacht dat we veel meer gezever zouden krijgen over onze leeftijd; dat we weer zo nodig moesten. Die geluiden hoor ik niet meer. We zijn er overheen gegroeid en we hebben de tijd ook mee. Veel oude artiesten treden weer op en maken platen. Er is niks meelijwekkends aan.’

Beeld Frank Ruiter

Wu Wen of Xing Ya?

Vragende blik. ‘De panda’s uit Ouwehands Dierenpark? Oh ja. Peter Calicher, onze toetsenist, verzon jaren geleden een nieuwe bandnaam, Ouwe Hans Dierenpark. We kregen een rechtszaak aan onze broek. Ze wilden niet geassocieerd worden met rock-’n-roll en drugs. Terwijl ik helemaal niet rock-’n-roll ben en geen drugs gebruik.

‘Met een stok kwam ik de rechtszaal binnengewaggeld. Ik was door mijn rug gegaan. Stress natuurlijk. Ik vond het zo ongelofelijk kinderachtig. Het totale gebrek aan een gevoel voor humor, dat stak nog het meest. De rechter vond de namen te veel op elkaar kijken. Later bleek dat de naam verkeerd was gespeld. Ouwehans Dierenpark, stond in zijn papieren, maar onze naam was Ouwe Hans Dierenpark.’

Den Haag of Amsterdam?

‘Ik woon al jaren met veel plezier in Amsterdam, maar voor mijn eigen veiligheid zeg ik Den Haag. Den Haag is een fijne stad en niet zo hectisch als Amsterdam. Als je hier in het centrum loopt, nou ja, iedereen weet hoe druk het is. En echte Amsterdammers zijn er bijna niet meer. Het fijnste van Den Haag is de horizon. Het strand, de zee. De ruimte. Maar aan het IJ of hier aan het water in West is het ook mooi.

‘Ik kan in elke stad aarden. Ik hou van steden. Het liefst zou ik het doen zoals in de seventies. Destijds reisde ik naar een stad, zocht ik een wijk op waar ik wilde wonen en huurde ik iets. Klaar. Maar dat kan niet meer. Ik zag laatst dat er een woonboot te huur stond, hier verderop. Mooi ding. Ik bellen. De huur was 2.650 euro. Zelfs die dingen zijn onbetaalbaar.

‘Ik heb trouwens ooit bijna een woonboot gekocht, op de Trekweg in Den Haag. Toen ik de koop rond ging maken, stak de boot nog maar voor de helft boven het water uit. Ook dat is typisch Sportivo.’

Gruppo Sportivo

Vijf jaar na het afscheidsconcert van de band in Haarlem gaat Gruppo Sportivo weer op tournee. De status van ‘studio only-band’ is opgeheven door het verschijnen van een nieuwe plaat, Great. Sinds de jaren negentig is de band grotendeels intact gebleven, met zanger Hans Vandenburg, Max Mollinger (drums), toetsenist Peter Calicher en de Bombita’s, de zangeressen Inge Bonthond en Lies Schilp. Tim Barning is de (nieuwe) bassist. Gruppo Sportivo opent de tournee zaterdag in Amstelveen en speelt komende zomer onder meer op Kaaspop in Edam en in Zwolle.

10 Mistakes of Back to 78?

‘Onze eerste twee platen. Ik kies 10 Mistakes. We waren allemaal nog blije eikels, naïef en volkomen onbezorgd. Puur voor de lol namen we een plaat op met alles wat we hadden bedacht en het werd een groot succes. Back to 78 was een voortzetting, met dezelfde flow en dezelfde serie songs. Vaak wordt gezegd dat het tweede album het moeilijkst is, maar wij hadden daar geen last van. Wij deden gewoon nog een keer hetzelfde, spontaan en zorgeloos.

‘In die jaren traden we gigantisch vaak op. De liedjes begonnen me te vervelen. Er moest toch nog wel iets anders mogelijk zijn? Met mijn eerste soloplaat wilde ik iets anders creëren. Zo heb ik het altijd gedaan. Vooruit! Vernieuwen!

‘Ik heb doorlopend nieuwe ideeën. Laatst zei ik tegen Max Mollinger, onze drummer, dat we een foodketen moeten beginnen. Hip Hap. Tentjes waar goede muziek wordt gedraaid en goed eten wordt geserveerd. Iets met avocado of weet ik veel. Voor hongerige hiphoppers. Dan vind ik Hip Hap een goede naam. In mijn telefoon staan heel veel van dit soort ideeën. De musical Vorkie en Mes bijvoorbeeld, de musical die om eten draait.’ (Begint keihard te lachen.)

Buddy Odor of Johannes Cornelis Polderman?

‘Ik ben ook nog Crocodile Tears, als ik mondharmonica speel. En Phil Spectacles, onder die naam produceer ik platen. Als liedjesschrijver heet ik Van DeFruits. Die naam is geïnspireerd door Van Dyke Parks, de Amerikaanse componist en producent.

‘Dat is een mooi verhaal. Ik zat met een vriendinnetje op een kamer. We hadden net genoeg geld voor een fles vin de fruits. Vruchtenwijn. Niet te zuipen trouwens. Ik zat naar dat etiket te kijken en dacht: hee, Van Dyke Parks, Van DeFruits.

‘Het liefst zou ik elk jaar een nieuw bandje oprichten met een nieuwe naam. Ik begin graag opnieuw, terwijl ik gewoon mezelf blijf. Helaas zouden de mensen dat niet bij kunnen houden en zou iedereen het spoor bijster raken.’

Vleesgeworden stripfiguur of Pessoa van de popmuziek?

‘Wat? Oh ja, zo word ik genoemd in een boek over mij uit 2010, Hans Vandenburg en het Geheim van het Succes van Bindervoet & Henkes. Voor vleesgeworden stripfiguur kies ik zeker niet, dat suggereert goedkope onderbroekenlol waarmee makkelijk wordt gescoord. Oh shit, het water voor de thee staat al een uur te koken.’

de omslag van het boek.

Even later: ‘Sommige stukken in het boek zijn heel goed, maar op het laatst draven de auteurs door. Dan is het bijna onleesbaar. Zij springen erg van de hak op de tak. Misschien moet ik zelf eens een boek gaan schrijven, maar ik kom er niet aan toe, ik doe al zo veel andere dingen. Wat ik het beste kan? Ouwehoeren.’

When the Lady Smiles of De Familie Oudenrijn?

De Familie Oudenrijn was een comedy van Veilig Verkeer Nederland. Ik had maar een klein rolletje. Ik heb meer geacteerd, maar die clip met Golden Earring was het leukst om te doen. Dick Maas was de regisseur. Ik werd voor When the Lady Smiles gevraagd door Barry Hay van de Earring, hij was mijn buurman in Den Haag. In de clip had ik een rol als glazenwasser. Zo kenden veel mensen in Den Haag mij ook, als de glazenwasser uit de clip van de Earring. Het was een leuke periode. Ik was een soort edelfigurant. Ik deed mee in vijf clips. Waar de band was, was ik ook.

‘Je vroeg wat ik het beste kan. Ik weet niet of ik kan acteren, maar ik kan een leuk rolletje spelen. Ik weet niet of ik kan schilderen, maar ik kan leuke schilderijen maken. Ik weet niet of ik een briljante songwriter ben, maar ik kan wel een leuk liedje schrijven. Zo moet je het zien. En het liefst doe ik het allemaal.

‘In Den Haag kan dat ook, daar heb ik mijn MIE, de Mega Interactieve Etage. In de ene hoek staat een computer, in een andere neem ik liedjes op en in de derde hoek staat een schilders­ezel. In de vierde hoek is ruimte voor mijn muze, die kan daar mooi voor mij een eitje bakken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.