AlbumrecensieInlet

Somber en zwaar maar toch niet heavy: we hebben de shoegazeband Hum hevig gemist ★★★★☆

De band Hum was in het grungetijdperk al moeilijk te rubriceren. Ze speelden indie met veel zoemende shoegaze-gitaren, maar de riffs waren toch ook tamelijk heavy. Hoe dan ook: na het hitje Stars en een laatste plaat in 1998 schakelde Hum de versterkers uit.

Tot vorige week ineens een vijfde plaat verscheen, uit het niets. En wat voor plaat. Je merkt al bij het eerste nummer dat je dat eigenwijze geluid van de Amerikanen eigenlijk hevig hebt gemist. De riffs zijn nog wat zwaarder aangezet dan voorheen en lijken soms zo uit de doommetal ontsnapt. Maar de songs worden opgetild door licht-melancholieke en dus beslist niet schreeuwerige zang en pingelende gitaarpracht die soms doet denken aan de dromerige pop van de Cocteau Twins.

En dan is Inlet ook nog rijk en gelaagd geproduceerd, waardoor de topnummers Desert Rambler en  The Summoning zomaar het kippenvel op de armen blazen. Een heerlijke plaat voor iedereen die graag sombert bij zware riff-gitaren, maar veel heavy muziek soms net wat te heavy vindt.

Hum

Inlet

Heavy

★★★★☆

Earth Analog

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden