Recensie Nederlands Philharmonisch Orkest

Solisten van het Nederlands Philharmonisch Orkest leverden goed werk af - maar wel aan de veilige kant (drie sterren)

Een opvoering van de Achtste van Mahler is zo’n megaklus dat je alleen al voor het organiseren vijf sterren zou willen geven. De volumeknop mag wel wat vaker open bij mooie, maar nu ondergesneeuwde partijen.

Het Nederlands Philharmonisch speelt Mahlers Achtste symfonie Beeld Ronald Knapp

Bij het Nederlands Philharmonisch Orkest werd al maanden naar het concert toegeleefd. Er was zelfs een crowdfundingsactie om het mogelijk te maken. Een uitvoering organiseren van de Achtste symfonie van Gustav Mahler (1860-1911), de meest grootschalige uit het repertoire, is een monsterklus, en een kostbare ook. Vanwege de bezetting wordt het stuk de Sinfonie der Tausend genoemd, al ben je er met pak ’m beet 400 man ook wel.

Dirigent Marc Albrecht, tot 2020 de chef-dirigent van het Nederlands Philharmonisch Beeld Ronald Knapp

Hoe dan ook was het podium van het Concertgebouw in Amsterdam zaterdagavond bomvol en werden ook alle stoelen achter het podium door de zangers van het London Symphony Chorus, de radiokoren van Keulen en Leipzig en de kinderkoren uit Haarlem en Hannover bezet.

Uitvoeringen van het stuk zijn niet talrijk en alleen al daardoor is zo’n mega-Mahler onvergetelijk. Voor het organiseren van zo’n evenement zou je alleen al uit sympathie vijf sterren willen geven. En dan hebben het nog niet eens gehad over het aandeel van de zingende kinderen, altijd vertederend.

Op het affiche stonden de namen van solisten afgedrukt waardoor je dacht: een zekerheidje. Dirigent Marc Albrecht is specialist in broeierige laatromantiek uit Wenen en omstreken. Toch leverde het niet de gedroomde ‘Mahler 8’ op.

De partituur van Mahlers Achtste is, zeker in het eerste deel (de pinksterhymne Veni Creator Spiritus), nogal rijk gevuld. Eigenlijk is het muziek waarvan je de noten vooraf, lijn voor lijn of sectie voor sectie, moet bestuderen: dan zie je hoe de twee grote koren op elkaar inhaken en hoe Mahler die koren zelf opdeelt. De luisteraar in de zaal moet op zijn minst een glimp van dat vraag-antwoordspel kunnen opvangen.

Die glimp bleef tot een klein glimpje beperkt, waardoor de Mahler-hater toch de gelegenheid kreeg om het Veni Creator uit te maken voor de muzikale bulldozer die het niet zou moeten zijn. Je verlangde naar een klankregisseur boven de dirigent die realtime de volumeknop open kon draaien bij een mooie, maar nu vaak ondergesneeuwd geraakte partij.

Mahler 8. Klassiek. Nederlands Philharmonisch Orkest en o.a. het London Symphony Chorus o.l.v. Marc Albrecht. 23/2, Concertgebouw, Amsterdam. Terug te zien via YouTube

De solisten leverden zoals verwacht goed werk af – solide, maar wel aan de veilige kant. Fraaie bijdragen waren er van bariton Tommi Hakala, tenor Klaus Florian Vogt en sopraan Regula Mühlemann. Pas na de entree van de laatste (‘Komm, komm’) ging het orkest met meer lucht en vrijheid spelen, alsof het moeilijkste achter de rug was en er eindelijk echt muziek kon worden gemaakt. Het bijna medeklinkerloos ingezette slotkoor (‘Alles Vergängliche ist nur ein Gleichnis’) maakte alles goed.

Het orkest neemt applaus in ontvangst. Beeld Ronald Knapp

De Achtste van Mahler wordt niet vaak uitgevoerd, maar voor liefhebbers is het een gouden tijd: volgend jaar is de symfonie te horen in het Mahler Feest in het Concertgebouw, Amsterdam, met het Gustav Mahler Jugendorchester onder leiding van Daniel Harding. Vorig seizoen stond de symfonie op het programma bij het Philips Symfonie Orkest en het Rotterdams Philharmonisch Orkest, waarbij onze recensent in het koor meezong – en daar verslag van deed voor de krant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.