Drama

Soeur Sourire

Vlak drama over norse non

Het was een wereldhit in 1963: het vrolijke deuntje Dominique, gezongen door een Belgische non met een heldere stem. Wekenlang voerde het liedje de hitlijsten aan. Soeur Sourire heette de zangeres, een artiestennaam die door de platenmaatschappij was bedacht. Haar echte naam was Jeannine Deckers, en ze stond niet bepaald bekend om haar glimlach.

Volgens een biografie die in 1996 verscheen had Deckers een egocentrisch karakter, leed ze aan drank- en medicijnverslavingen en maakte ze ruzie met alles en iedereen. Na haar uittreding uit het klooster kwam ze in opspraak omdat ze een lesbische relatie onderhield en een lofzang hield op de anticonceptiepil. Als muzikant bleek ze een eendagsvlieg; ze raakte financieel aan de grond en pleegde uiteindelijk op 51-jarige leeftijd zelfmoord.

Van al die tragiek was nog niets te merken in The Singing Nun, een sterk geromantiseerde verfilming uit 1966 met Debbie Reynolds in de hoofdrol. De Vlaamse regisseur Stijn Coninx pakt het serieuzer aan. Soeur Sourire, zijn versie van Deckers¿ levensverhaal, is nog altijd aan de rooskleurige kant, maar geeft ook ruimte aan de treurige feiten.

Drijvende kracht van het biografische drama is hoofdrolspeelster Cécile de France, die zich door omstandigheden ¿ de film kwam lange tijd niet van de grond ¿ zeven jaar lang op haar rol kon voorbereiden. De Waalse actrice heeft zich er in vastgebeten; ze deinst niet terug voor Deckers¿ lelijke kanten, en maakt haar tot een fascinerende antiheldin. Coninx, die een Oscarnominatie verdiende met het historische drama Daens (1993), weet goed raad met het katholieke milieu uit de jaren zestig. Vooral de scènes in en rondom het klooster overtuigen. Ze laten zien hoe de kerk op zoek was naar een nieuw imago, zonder overigens een millimeter van zijn macht af te willen staan.

De regisseur kan het niet laten om Deckers¿ onsympathieke karakter met eerstelijnspsychologie te vergoelijken. In Soeur Sourire komt al haar handelen voort uit een niet aflatende zoektocht naar liefde. De erkenning die ze als kind niet van haar ouders kreeg, vindt ze kortstondig bij een miljoenenpubliek, en ze kan het niet verkroppen wanneer haar succes afneemt. Het is een makkelijke, rechtlijnig uitgevoerde verklaring, die afbreuk doet aan het intrigerende verhaal. Ondanks de knappe prestatie van Cécile de France blijft Soeur Sourire een oppervlakkig drama, dat nergens echt het duister induikt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden