Soepele misdaadroman zonder clichés

Hij zegt het zelf, hoofdinspecteur Max Drooglever. Hij en Aysel Sener, 'een Turkse van de tweede generatie na de gastarbeiders uit de jaren zestig, of uit de derde generatie, dat kan ook', deze Max en Aysel zijn prototypes. 'We zijn het klassieke duo, de ervaren speurder en diens jongere assistent, bekend uit de literatuur en van de detectives op televisie.'

Er is meer dat direct herkenbaar is in Den Haag, de soepele misdaadroman van old hand Martin Schouten. De hoofdcommissaris bijvoorbeeld, Michaël Labberton, die zorgvuldig zijn relaties met de elite bewaakt en 'vaak iets paraat heeft van Vondel of Shakespeare'. De stad zelf is naar waarheid opgetekend, als een levend decor dat meedoet in het spannende verhaal, van Scheveningen via Pulchri tot de Posthoorn. En Max zelf, gescheiden natuurlijk, een wandelend lexicon van wijsheden als 'het leven is geen suikerspin', maar ook: 'Ik ben niet zo van het verdriet, dat laat ik graag aan anderen over.'

Uiteraard is er een lijk, genaamd Sjoerd Rietbeek, aangetroffen met een mes in de borst. Op het heft de naam van een restaurant, De Gouden Dorade, aanvankelijk het enige spoor in de zaak. Rietbeek blijkt verslaafd te zijn geweest en ging volgens zijn moeder om met 'tuig van de richel'. Laudanum dronk hij, een kostbare wijn waarin wat morfine zit.

Als een scenario

Nergens vervalt Schouten in de clichés die het genre kunnen aankleven. Dat is mede te danken aan de flitsende stijl, de korte hoofdstukken en de snelle plotwisselingen. Het boek leest als een scenario, een aflevering Flikken Den Haag zou er met gemak van te maken zijn. De kunst is dan wel de humor te behouden, nog een kwaliteit die deze roman zo lekker leesbaar maakt.

De moeder van Rietbeek is een 'koel koekje' en als Max een gescheiden lotgenoot treft, spreekt deze de zin: 'Mevrouw heeft al lang geleden afscheid van me genomen en daar geniet ik nog elke dag van.' En een oud-agent, inmiddels werkzaam op Schiphol, verblijdt Max met de mop: 'Ken je die grap na de crash van Turkish Airlines? De piloten waren Nederlands aan het oefenen: ik land, jij landt, weiland.'

De plot mag hier niet worden verraden, maar de moord wordt opgelost. Althans, daar mag de lezer van uitgaan. Mooi gedaan, dit Den Haag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.