Review

Snow White en de 7 Breakers net geen geloofwaardig coming-of-ageverhaal

De dans is een expressief alter ego van de sterke zang. Het best zijn de scènes waarin de dames elkaar aanvullen.

Zangeres Joanne Telesford en danseres Andrea Beugger in Snow White.Beeld Ben van Duin

Sneeuwwitje is geen prinsesje in een lange jurk, maar een pubermeisje in doodshoofd-T-shirt dat van huis wegloopt. En de zeven dwergen zijn geen mijnwerkers met houwelen over de schouders, maar stoere, virtuoze Bboys. In de musical Snow White en de 7 Breakers van Danstheater AYA zijn de beroemde sprookjesfiguren jongelui van nu geworden. Insteek van deze familievoorstelling: volwassen worden.

Artistiek leider en choreograaf Wies Bloemen volgt de oorspronkelijke verhaallijn. Ze begint met een hoogzwangere koningin die haar kind alle vrijheid en kracht wenst en eindigt met Snow White die zich vrij en krachtig voelt. Daartussen zien we de koning met zijn tweede vrouw trouwen, het kind opgroeien en verdwalen in een bos, waar ze vrienden maakt, tot drie keer toe bijna wordt vermoord en eind goed al goed wordt gekust door een (hiphop)prins.

Een musical is een combinatie van zang en dans, en dat is - leuk idee - voor de hoofdrollen letterlijk genomen. Snow White is een dubbelrol van de net afgestudeerde, talentvolle en innemende zangeres Charlotte de Graaf en danseres Feaden McCall. De boze stiefmoeder, die het niet kan verdragen dat het spiegeltje aan de wand haar niet meer de mooiste van het land vindt, wordt vertolkt door het krachtig duo Joanne Telesford (zang) en Andrea Beugger (dans).

Goed gekozen covers

De muziek bestaat uit goed gekozen covers, gearrangeerd door musicalexpert Ad van Dijk (Cyrano, De kleine blonde dood) en voorzien van nieuwe (Nederlandstalige) teksten door toneelschrijfster Sophie Kassies. Dit werkt als een tierelier. Er ontstaat een swingende medley van melodieën uit musicals als Porgy and Bess en Hair, de powerladies Pointer Sisters (Fire) en Tina Turner (Rolling on the River) voor de spiegelscènes van de koningin, maar ook 'jonger' werk, van Skunk Anansie, NoDoubt en Anthony and the Johnsons. De dans is vooral een expressief alter ego van de sterke zang; het blijft lastig opboksen tegen tekst en bovendien is het fysieke idioom van Bloemen niet bijster origineel. Het best zijn de scènes waarin de dames elkaar aanvullen of becommentariëren, zoals wanneer de rondborstige Telesford en platte Beugger als concurrenten tegenover elkaar staan.

De 7 breakers zijn een verhaal apart. Zij kunnen gewoon hun ding doen. Hun scènes zijn gemaakt door gastchoreograaf Alida Dors. Zij varieert behendig op het thema van de groep (de mannetjes in het sprookje lopen graag in rijtjes) en laat daarbinnen genoeg ruimte voor solo's en individuele verschillen. Ze speelt mooi met het sullige van de Grimm-dwergen en het nonchalante van breakers. Uiterst charmant zijn ook de amateurs uit Zaandam (en straks andere steden) die de mannen op een gegeven moment te hulp dansen.

Alleen de interpretatie stelt flink teleur. Het verrassende gegeven dat Snow White wegloopt van huis, op zoek naar een eigen leven, krijgt een zwak vervolg: haar ontmoeting met de breakers past nog - ze doet nieuwsgierig mee, maar daarna zakt alle opstandigheid in. Ze dweilt vloeren (voor die breakers, heel ongeloofwaardig) en laat zich van alles aanpraten. Dat ze dat giftige korset en die giftige haarkam wil dragen, dat ze in die lustappel wil bijten: hier had het veel meer om haar verlangen, haar bijna vrouw-zijn moeten gaan dan om stiefmoeders die gemenigheid uithalen. Dan was het een echt coming-of-ageverhaal geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden